Ellen in Japan

laatste blogbericht

2009-09-03T15:29:00.003+02:00

Dag iedereen,

hier volgt mijn laatste blogbericht, vanuit België ditmaal.

Ik ben ondertussen al een hele poos thuis, en heb ook mijn herexamens (net) achter de rug, dus vond ik het tijd om deze blog, dit deel van mijn leven, af te sluiten...

Een heel kort bericht, want iedereen (of toch bijna iedereen) heeft me sinds mijn terugkomst al gezien, en dus al wel wat dingen gehoord.

Ik wil iedereen bedanken die er bij was op 19 juli, om me welkom te heten! Ik had wel gehoopt op een paar mensen om me te verwelkomen, maar dat jullie met zovelen waren, deed me toch deugd. Van 't verschieten stonden er toch traantjes in mijn ogen, terwijl ik absoluut blij was!
Aan diegenen die er niet bijwaren, da's geen ramp, en ik ben niet boos hoor :D

Toen ik 's avonds ('s nachts) in mijn bed lag, leek het alsof ik nooit vertrokken was, en de tijd gewoon stil gestaan had; alleen ben ik toch écht weg geweest, en heb ik écht bijna een jaar in Tokyo geleefd. Raar...

Voor de rest heb ik sinds mijn terugkeer gestudeerd. Bweik bweik, maar niets aan te doen. Er moesten nog wat dingen weggewerkt worden, die ik een jaar voor me uitgeschoven had.
Volgende week krijg ik de resultaten, dus tot dan zal het nog wat stressen worden.

Om deze blog af te sluiten, wil ik toch nog een paar mensen bedanken.

Aan alle brievenschrijvers: bedankt! Ik denk dat de meeste mensen wel weten dat ik kaartjes en briefjes énorm apprecieer (jaja, ik ben een fan van de post, dat is geen geheim :P), dus was het voor mij steeds prettig om enkele woorden van het thuisfront te lezen. Ik hoop dat ik jullie niet te lang op mijn antwoord heb laten wachten :)

Ook mijn ouders en zus wil ik toch bedanken omdat ze elke week 2 namiddag van hun vrije tijd aan mij gespendeerd hebben; ook de humo's en andere dingen die ik vroeg werden braaf opgestuurd, zodat ik toch geen enkel nieuwtje uit het thuisland zou missen.
Dat niet alleen, maar misschien heb ik hen ook wel meer gemist dan ik kan/wil/durf toegeven (allez, nee, echt waar! :D)...

Tot slot, last but definitely not least: Dimitri, dank je wel! Omdat je me zo snel bent komen bezoeken. Omdat je er altijd voor me was. Omdat je me vanaf het begin gesteund hebt. Omdat je je motodroom even uitgesteld hebt :). Omdat je nooit getwijfeld hebt. En, omdat je mij graag ziet, en ik jou!

Dit was het dan... het gewone leven gaat weer zijn gang...

ellen

laatste bericht vanuit Japan

2009-07-16T15:29:00.001+02:00

Hallo iedereen,
hier volgt mijn laatste blogbericht uit Japan.

Eerst een kort verslag over mijn reisje naar Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië.

Maandag 29/6
Om in KL te geraken moest ik eerst 7uur in het vliegtuig zitten. Een bijzonder aangename vlucht, omdat het vliegtuig maar half vol zat, en we constant te eten en te drinken kregen. Enige minpunt: constante turbulentie. De crew heeft geen warme dranken uitgedeeld, en op een bepaald moment viel een stewardess bijna; ze kon zich nog net vasthouden aan een paar zetels. Maar kom, ik heb ook veel geslapen, dus voor mij viel het allemaal wel mee.
Aangekomen in KL Airport moest ik in het centrum van KL zien te geraken. Heel simpel: 2 treinen nemen en ik zou heel dicht bij het hotel aankomen. 't Was inderdaad zeer simpel, alleen jammer dat ik onderweg een beeje lomp geweest ben en gevallen ben. Mijn knie volledig open, en schaafwonden op mijn been en voet. Mja, heb in een paar minuten een gans pakje papieren zakdoekjes op die wonde moeten leggen, 't bloed liep van mijn been. Nu, bijna 3 weken later, ziet het er al veel beter uit. Bijna alle korstjes zijn weg, maar heb wel nog wat littekens. Of die zullen verdwijnen, geen idee, afwachten geblazen.
Ok, terug naar KL :) Aangekomen in het station stonden Isabel en haar lief Eoin mij op te wachten. Snel gedoucht en dan iets gaan eten met een paar vrienden van Eoin.

De volgende dag (dinsdag 30/6) stond er een uitstap op het programma.
Met nog wat vrienden van Eoin die in KL waren voor de trouw van 2 van hun vrienden (een Ier en een Maleisische hindoe) zijn we naar een olifantenpark, “wilde” dieren park en een speciale grot geweest. 't Was allemaal heel leuk!!! :)
In het olifantenpark heb ik olifanten gevoederd, én... ook op 1 gezeten! Die kans heb ik niet gehad in Thailand, dus ben blij dat het er toch nog van gekomen is. Nadien naar een ander soort dierenpark. Allerhande beestjes gevoederd, maar vooral: een slang op mijn schouders gelegd. Was in 't geheel niet vies ofzo, 't was ook geen gigantisch beest, dus wa niet echt bang. Vervolgens nog een leuk ding gedaan: een beer geknuffeld! Het schattig dier werd weliswaar gevoederd om braaf te blijven, maar kom :)
Nadien naar de grot: Alvorens in die grot te geraken, moesten we een 272 treden tellende trap beklimmen. Man man man (meer zeg ik er niet over!:D )! Boven aangekomen waren er allerhande Hindoe-tempeltjes en -beelden. Aan de voet van de trap stond er ook een gi-gan-tisch Hindoe-beeld, belegd met bladgoud, indrukwekkend.
's Avonds zijn we naar een club geweest. Hoogst merkwaardige taferelen gezien. Volgens mij was het een verdoken bordeel, want amai, hoeveel hoertjes dat er daar aanwezig waren, amai. 't Is geen grapje deze keer, 't was echt enorm opvallend, maar niemand (en vooral de buitenlandse mannen-gemiddelde leeftijd 45-65j) leek zich er aan te storen.

Woensdag (1/7) een beetje uitgeslapen en dan een wandeling in KL gemaakt.
Eerste een tourtje door China Town, en dan door Little India en nog iets anders dat ik mij niet meer kan herinneren. Allemaal leuk om te zien, maar 't was zo warm, en mijn knie begon wat te zeuren, dat ik er toch niet optimaal van genoten heb.
We hebben op het plein gestaan met de langste vlaggenstok ter wereld (allez, ooit was hij toch de grootste, of 't nu nog steeds zo is weet ik niet zeker). 't Is echt een heel hoog ding.
's Avonds zijn we dan in een leuke buurt iets gaan eten; voor heel weinig geld heel goed gegeten (zoals alle dagen ervoor eigenlijk).

Donderdag (2/7) was het dan tijd voor de trouw van Michael en Raji.
Ik was de avond ervoor nog een paar schoenen (allez, 2 eigenlijk) en een kleed gaan kopen, zodat ik toch niet te veel uit de toon zou vallen. En ik was blij dat ik mijn nieuw gerief had, want 't was toch nogal een sjieke bedoening zelle.
Dus, eerst een dienst in de kerk (een katholieke Ier, vandaar), dan een klein buffet voor de aanwezigen.
's Avonds een hindoe-plechtigheid, met daarna een groot buffet.
Tussendoor zijn we naar het hotel van de vrienden van Eoin geweest, wat aan 't zwembad gelegen, moet kunnen...
De hindoe-plechtigheid was speciaal om te zien, vooral 't feit dat de mensen niet zwijgen of stilzitten. Iedereen loopt rond, nogal een chaos eigenlijk. Ondertussen zijn de priester (?) en zijn helper bezig met het uitvoeren van de trouw-plechtigheden.
Ik durfde op 't moment zelf niet te veel foto's te nemen, want tenslotte was ik daar toch maar iemand die ze niet kenden e. Heb ondertussen wat foto's te pakken gekregen van mensen die er toen bijwaren. Zowel Michael als Raji waren heel vriendelijk, en vonden het niet erg dat ik daar als “indringer” op hun bruiloft was. Nu ja, 't is niet dat ze mij konden buitenzwieren ofzo, maar ze leken toch oprecht vriendelijk.
Na het buffet was het feest ook echt afgelopen. Heel raar, geen gedans enzo. Heel anders dan bij ons. Ook geen alcohol... :(
We wilden nadien nog naar een club gaan, maar kregen niet snel genoeg een taxi te pakken, dus zijn we maar naar het hotel teruggekeerd. Nu ja, ik denk dat Isabela en Eoin dat niet erg vonden, die zien elkaar maar een paar keer per jaar, vandaar... :D

Vrijdag (3/7) op tijd opgestaan om een ticket te bemachtigen om de beroemde Petronas-Twin-Towers te gaan bezoeken. Zit ik daar 's morgens mooi te wachten, komt Eoin zeggen dat ze niet meegaan... De reden was pijn in zijn knie :P Nu ja, ik snap dat allemaal wel, geen probleem. Ben dus alleen naar de torens gegaan.
Daar bleek dat mijn ticket maar geldig was voor de late namiddag. Heb daar in de buurt nog wat rondgelopen, en ben dan teruggekeerd naar het hotel. Heb wat bijgeslapen, en dan rond de middag afgesproken met Isabela en Eoin. Dan zijn we iets gaan eten, en dan hebben we ons als kleine kinderen gedragen in het indoor-rollercoaster-pretpark. Leuk leuk leuk!! En allemaal indooooor! Nogal een duur-uitziend pretpark, dat ons amper 5 euro kostte; er was ook bijna geen volk; we vroegen ons af hoe dat rendabal kan zijn? Misschien is er in het weekend meer volk?!
Allez, dan was het tijd om naar de torens te gaan. Ook al wist ik dat het verkeer in KL nogal een ramp is, toch ben ik in een taxi gestapt. 't Kostte mij 45 min. Om bij de torens aan te komen, ook al had mij dat 's morgens maar 7 min. Gekost ofzo...
Nu ja, ik was nipt te laat, maar mocht nog bij de volgende groep aansluiten, gelukkig.
Eenmaal aangekomen op de 41ste verdieping moet ik zeggen dat ik niet geheel in de ban was van het uitzicht. Ik heb in Tokyo ook al eens zo hoog, of zelfs hoger, gestaan, dus ja. Plus, 't was nog volop licht, dus het magische effect van een grootstad met allerhande leuke lichtjes in de gebouwen was er niet. De torens zelf zijn eigenlijk 88 verdiepingen hoog (geloof ik), maar tot daar mochten we niet gaan.
Ben blij dat ik geweest ben, want 't is eigenlijk het beroemdste ding te vinden in KL.
's Avonds zijn we nog wat gaan feesten met de vrienden van Eoin, en dan was het tijd om afscheid te nemen, want wij vertrokken zaterdag alweer naar Tokyo.

Zaterdag (4/7) opnieuw een zeer aangename vlucht, vliegtuig half leeg, en goede bediening. Leuk leuk leuk!

Zondag (5/7) stond het 能力試験 (nouryoku-shiken, proficiency exam) op 't menu. Ik was heel moe, en had amper gestudeerd, maar heb er geen slecht gevoel over. Heb de antwoorden al even overlopen, en er is een slaagkans :)

Dinsdag (7/7) naar Nikko geweest met Simona (Litouwse) en Mitsu (Japanner). Omdat we gegaan zijn op een gewone weekdag was er bijna geen volk, en was 't dus zeer aangenaam om rond te lopen. We hebben alles vrij snel kunnen zien, en waren dus op een redelijk uur weer terug in Tokyo. En ja, om naar Nikko te kunnen gaan, zijn we niet naar de les gegaan :P

Vrijdag (10/7) was er de “Farewell-party” van Niji-no-Kai. Daar nog naartoe geweest, gegeten, gedronken, mensen zat zien worden. The usual :)
Ondertussen is de laatste week ingegaan, wat zeg ik... de laatste 3 dagen zijn ingegaan. Nog 3 keer slapen en ik sta weer in België.
Ik kijk er naar uit, maar er is toch een beetje een wrang gevoel aan verbonden ook: alle mensen waarmee ik hier een jaar (allez, 10,5maand) heb samengeleefd, zal ik waarschijnlijk nooit meer terugzien... Da's toch wel jammer (niet voor iedereen natuurlijk :D), maar we maken er het beste van.

Morgen (vrijdag 17/7) staat de “Farewell-Party” van Waseda University op 't programma, nadien is er nog een feestje ergens anders. Ook moet ik mijn bagage dan gaan indienen bij een service die mijn valies naar Narita zal brengen; ook mijn gsm zal ik moeten opsturen naar het bedrijf waar ik hem gehuurd heb voor een jaar. 't Zijn allemaal heel erg definitieve dingen he?!
Als ik mijn kamer nu bekijk lijkt het alsof ik net aangekomen ben, maar nee...

Zaterdag (18/7) zal ik proberen uit te slapen, nadien nog wat mensen zien; 's avons naar een vuurwerk-happening gaan, en dan tot 's morgen op skype zitten. Tot ik in de douche stap en mij klaarmaak om Japan achter te laten...

De final countdown is bijna over!

Ik zie jullie binnenkort...
Tot in België!!

ellen

nog maar even...

2009-06-27T12:53:00.003+02:00

Hallo iedereen,

toch nog een kleine update vooraleer ik naar Maleisië vertrek.

1. Kirin Cup: Japan vs. Belgium

Het resultaat kennen we allemaal: ons nationaal elftal bracht het er niet te goed vanaf en verloor met 4-0. Het moet gezegd: het Japanse team was pakken sterker, echt een geöliede machine.
Dus 31 mei 2009: met een 50-tal mensen in het hol van de leeuw= ongeveer 43000 Japanners die hun team enthousiast aanmoedigden.
't Maakte wel nogal indruk moet ik zeggen. Een geheel blauw stadion (blauw is immers het kleur van het nationale elftal hier), en dan zo'n minivakje rood... :) Het contrast... :)
Nu ja, we hebben ons goed ingezet, en goed gesupporterd, maar het mocht niet baten. Vanaf de eerste minuten lag België onder, en was het bijzonder gevaarlijk in de buurt van de goal. En dat is zo gebleven tot de 90ste minuut. Er valt niet veel meer over te zeggen, dan dat onze keeper (Stijnen) nog erger voorkomen heeft. Het had 10-0 kunnen zijn, mensen :(

Ok, de wedstrijd zelf was dus niet denderend, maar de sfeer errond wel, en dus zal je mij daar niet horen over klagen. Waar ik wel over wil klagen is de attitude van de spelers.
Nadat ons supportersvak hen een hele wedstrijd proberen aan te moedigen had, kwam er slechts 1 (één!) speler naar het supportersvak, en gaf zijn voetbalschoenen aan een paar jonge gastjes. De anderen namen niet eens de moeite om onze richting uit te wandelen, en zwaaiden van ver eens.
Ik moet wel zeggen dat op een gegeven moment tijdens de wedstrijd enkele jongens zich aan het opwarmen waren dicht bij ons vak, en die hebben toch wel eens gezwaaid; en toen de keepers het veld opkwamen voor de wedstrijd, hebben die ook wel eens hun armen in de lucht gestoken naar ons. Nee, ik was er eigenlijk niet echt over te spreken dat ze geen 50meter meer konden/ wilden stappen om een groet te brengen aan hun supporters. Was triestig, vooral omdat het Japanse team een “ereronde” deed in het stadion.
Ik snap best dat ze teleurgesteld waren, omdat de wedstrijd op niet veel trok, maar dat neemt niet weg dat wij er toch waren. Het is duidelijk, ik was teleurgesteld, maar als ik ooit nog eens de kans heb om in het buitenland de Rode Duivels te gaan aanmoedigen, zal ik het toch opnieuw doen. Je weet maar nooit dat er dan een vriendelijke glimlach te rapen valt...

2. Kabuki

13 juni was het nog eens tijd om een beetje cultuur op te snuiven. We konden voor 500 yen naar een Kabuki-voorstelling (歌舞伎) gaan kijken, wat veel goedkoper was dan de normale toegangsprijs (3200yen ofzo). De reden hiervoor was dat de voorstelling bedoeld was om studenten naar het theater te brengen. Er was eerst een introductie over hoe Kabuki in zijn werk gaat, en dan ook een uitleg over het stuk zelf.
't Was echt een leuke ervaring, en geestig om te volgen. We waren maar met enkele buitenlanders, en we zaten tussen een gigantische groep 12-15jarige Japanse schoolmeisjes; best grappig want ze waren nogal aan het staren naar onze blonde haren :)
We hadden zo'n “vertaalding” gehuurd, want het Japans gebruikt in de voorstelling was echt moeilijk verstaanbaar. Oud Japans en speciale vormen enzo, weet er ook het fijne niet van; maar zonder dat ding dat alles naar “hedendaags Japans” vertaalde had ik het niet gered :)

3.Waseda Global Festival (WGF)

Vrijdag 19 en zaterdag 20 juni was het hier Waseda International Festival, met op vrijdag Waseda Global Festival. Er was een schitterend optreden van 10 groepen die allerhande dansen geleerd hadden en die dan in het groot auditorium kwamen tonen.
Mooi mooi mooi! 't Was echt super georganiseerd (duh, Japan :P), maar ook de uitvoering was heel goed en mooi; ja, echt leuk!
Enige minpunt: ik was mijn kodak vergeten, dus geen foto's... Ik hoop nog enkele te pakken te krijgen via facebook ofzo, maar we zullen zien.
Zaterdag was er op de grootste campus van Waseda Univ. veel bedrijvigheid. Het tweede deel van WIF bestond uit allerhande kraampjes, waar je eten, kleren (jaja), en allerhande dingen kon kopen.

4.Schoolleven

Ondertussen staat het schoolleven hier ook niet stil natuurlijk. In de laatste rechte lijn naar de finish (jaja, 't wordt tijd dat ik nog eens naar de koers kan kijken e :D) slaan de leraren hier tilt, in georganiseerde vorm natuurlijk. Iedereen herkent het wel: toen de leraren in het middelbaar zagen dat ze geen tijd genoeg hadden om hun leerstof te kunnen zien in de les, werd er opeens meer huiswerk gegeven, en dingen minder uitgelegd enzo... Wel ja, zo is het hier niet. Neen, het feit dat we opeens meer huiswerk hebben en er allerhande stomme dingen bijkomen is allemaal mooi ingepland, staat mooi in het schema. Aja, natuurlijk, want wij, exchange students, hebben toch niets anders te doen dan te studeren en dingen voor te bereiden. Nietwaar? :)
Concreet: 3 speeches, 5 reports, elke dag test, pakken huiswerk~ in de laatste 3 weken. Ik besef ook wel dat dit niets vergeleken is met de examenperiode die nu (hopelijk voor de meeste) achter de rug is, maar ik voel me alsof ik terug in de tijd gegaan ben. “Je bent je huiswerk vergeten, dat is min zoveel punten” “je was er vorige les niet, was je ziek ofzo? Dat doet er eigenlijk niet toe, want 't is gewoon min zoveel punten”... Mja, ik zou moeten zeggen dat ik het ver gewoon ben, maar nu het einde écht in zicht is, kan ik er steeds minder goed mee omgaan.
Nu, een lichtpunt is wel: ik heb zowaar een schoon compliment gekregen van 1 van de leraren hier. Een week nadat ik mijn speech gegeven had, kreeg ik mijn resultaat. De meeste mensen die mij kennen weten wel dat ik het absoluut haat om voor een (grote) groep mensen te spreken. Net zoals altijd was ik deze keer ook zenuwachtig geweest enzo, maar na 2 minuten ofzo was de grootste stress wel weggeëbd. Maar dus, het compliment: de lerares vroeg wat ik in de toekomst wou gaan doen... Ja, geen idee, natuurlijk. En zij zei: “Ik vind dat je iets moet doen waarbij je vaak kan speechen en voor een grote groep moet spreken”. Ja, je kan je al voorstellen dat ik bijna van stoel viel, maar ze leek het te menen. Ze zei immers dat ik wist waar ik over aan het spreken was, en dat ik mijn blad-met notities- bijna niet bekeken had, veel oogcontact met het publiek maakte, en dat ik de onverwachte vragen op het einde van mijn speech zeer goed beantwoord had. Allez, Ellen was uitermate content natuurlijk. Ik zou hier misschien wat vertrouwen uit moeten putten voor mijn herexamens Japans die eraan komen in België... Wie weet lukt het mij dan wel eens om te slagen op de mondelinge proef?! :D

5.Valiezen en inhoud

Ja, ik ben/ was op zoek naar een nieuwe valies, om mijn gerief thuis te krijgen. Heb namelijk deze week ontdekt dat mijn oude valies toch niet meer zo stevig is als ze was toen ik naar hier kwam.
Ik dus op amazon een nieuwe valies gekocht, zelfde afmetingen als die die ik nu heb. Ze is een uurtje geleden aangekomen. Wat denk je, ze is natuurlijk veel kleiner :(
Nu ja, niets aan te doen; ik zal ze gebruiken om naar Maleisië te gaan...
Ik was wel bijzonder verwonderd dat ze hier al was, want ik had ze donderdag avond besteld, en nu (2 dagen later) is ze hier al... Flink zo!
Ik zal nog eens met mijn ouders overleggen of ik ze meeneem naar België of niet, 't zal waarschijnlijk afhangen van wat ik nog wil meenemen naar huis.
Eigenlijk heb ik al eens al mijn kleren die ik mee wil nemen naar huis in mijn valies gepropt, plus mijn duur kussen dat ik hier gekocht heb... In totaal zat ik aan 13 kg, en ik mag 23 kg meenemen naar huis. Wil dus zeggen dat ik redelijk wat van mijn boeken in mijn valies kan proppen, en dus niet extra moet betalen om het met de post naar huis te sturen.
Heb info gevraagd over de kostprijs van 1 extra kg bagage: meer dan 10000 yen... Dus best alles goed afwegen vooraleer ik hier vertrek.
Ik ben hier ook naar een bedrijf geweest dat valiezen naar de luchthaven brengt, ipv ze zelf te moeten meesleuren tot ginder. Kost minder dan 2000 yen, dus da's de moeite vind ik. Ik zal dus mijn valies de 17de al moeten afgeven, zodat ze er zeker de morgen van de 19de is :)
Enige probleem is nu nog: zal mijn oude valies het overleven, of niet? Plakband enzo zal de oplossing worden vrees ik...

6.Maleisië

Vrees niet, dit is het laatste stukje tekst :)

Dus, overmorgen vertrek ik naar Kuala Lumpur. Isabela is vandaag al vertrokken, en hangt denk ik nog even in de lucht.
Ik ben ondertussen bezig met mijn valies te maken, gisterenavond al mijn was gedaan. Vandaag ook nog een report geschreven, en allerhande huiswerk gedaan. Kwestie van met een gerust hart naar Maleisië te kunnen vertrekken.
Het plan is om ook naar Singapore te gaan, hopelijk lukt dat.
Het weer ziet er ginder niet te schitterend uit: heavy showers... elke dag... :(
Nu ja, ik zit niet in de les, da's ook al iets :)
Al zal ik toch enige les-lectuur moeten meenemen, aangezien er vanaf mijn terugkomst niets anders op het programma staat dan 期末テスト (kimatsu-tesuto, einde van het semester-testen)... Jammer maar helaas!

Wederom heb ik 2,5 bladzijden vol gepend (zonder pen...), ging dat ook maar zo vlot wanneer ik een report in het Japans moet schrijven...

Ik schrijf jullie nog minstens 1 keer voor ik terug naar België kom –beloofd!

ellen

oja, ondertussen is het hier ook verschrikkelijk warm geworden. Denk aan: elke dag rond de 30°C~jawel!

slapeloosheid

2009-06-08T17:42:00.004+02:00

en wat doet een mens in -het midden van- de nacht?
U kan zich waarschijnlijk allerhande leuke dingen voorstellen, maar ik... ik lees mijn blog gewoon eens opnieuw en herinner me weer een heleboel leuke ervaringen, die mijn verblijf in Japan me geschonken heeft.

Vandaag (eigenlijk al gisteren) ben ik exact 9 maanden weg uit België. Het lijkt zo lang, maar eigenlijk is het toch in een mum van tijd (あっという間に, atto iuu ma ni) gepasseerd.
Ik bedacht mezelf vandaag ook dat ik ongeveer een jaar geleden bericht kreeg dat ik toegelaten was om een jaar te gaan studeren aan Waseda University, en hupsa, het "jaar" zit er bijna op.
Voor ik het weet ben ik oud en versleten, あっという間に・・・ :)

Jaja, de tijd vliegt, maar, de laatste loodjes wegen het zwaarst~
Nog 6 weken, en ik ben weer thuis!

-slaapwel-

Okinawa

2009-06-05T15:29:00.004+02:00

En dan... is het tijd voor... een verslag over mijn reisje naar Okinawa (沖縄).
-mijn reisgenoten: Isabela (Brazilië), Simona (Litouwen), Claudia (Verenigd Koninkrijk), Zac (VS) en Ian (VS & Japan).

Aangezien het al meer dan een maand geleden is dat ik vertrokken ben richting Zuid-Japan, dacht ik bij mezelf dat het toch maar eens tijd werd om deze blog te updaten.
Eigenlijk moet ik eerlijk zijn en zeggen dat ik gewoon geen zin meer had om kanji te leren... :)

Ok, hier gaan we dan...

30 april:
Ik geloof dat de vlucht rond 12u was ofzo, dus zijn we op kot rond 10u vertrokken. 't Duurt een klein uurtje om tot Haneda-airport te geraken. 't Was mijn eerste “bezoek” aan Haneda-airport, en 't viel reuze mee. Snel ingecheckt, overal snel door, no problemos: ideaal.
Na 2,5uur vliegen kwamen we aan in Okinawa: Naha-Airport. Aangezien dat we enkel handbagage meehadden, konden we snel naar buiten: leuk leuk. Vooral als je beseft dat de zon schijnt, en het lekker warm is!
De monorail op, en dan op zoek naar het hostel waar we zouden verblijven (blijkt dat Dorien daar een kleine week eerder ook verbleven heeft). Viel allemaal reuze mee, en vooral, 't was goedkoop (1000 yen per nacht). Wat we nadien gedaan hebben schiet mij niet direct meer te binnen, maar ik vermoed dat we gewoon in 't stad wat rondgewandeld hebben. Ah, ik weet het weer :)
We hadden honger, en dus hadden we de mensen van 't hostel gevraagd waar we best naartoe konden gaan om iets te eten. Sturen die ons een kant op waar er echt niets, maar dan ook werkelijk niets, te vinden was. Ik geloof dat we meer naar de “industriezone” aan 't stappen waren, maar kom, uiteindelijk toch een Chinees restaurant gevonden.

1 mei:
Lang uitgeslapen, iets gaan eten, en dan op zoek naar het Tourist Information Center. Daar een paar kaarten van het hoofdeiland en enkele kleinere eilanden gekregen.
Daarna de monorail op, en naar het kasteel, Shuri-jou (首里城, Shuri-kasteel) genaamd. 't Was een mooi gebouw enzo, maar eigenlijk waren we wat te cheap om 800 yen te betalen, om effectief in het hoofdgebouw binnen te gaan... Arme studenten :) Toch wel even rondgewandeld op het kasteeldomein, en ook weer een mooi uitzicht over Nara gevonden. Natuurlijk enkele “groepsfoto's” genomen :)
Opnieuw waren we cheap en zijn we terug gewandeld naar een of ander park, waar er toch wel wat mooie dingen te zien waren. Natuurlijk, na een hele namiddag wandelen waren we allemaal vrij moe. Bij onze terugkomst in het hostel hebben we niet veel meer gedaan dan Uno gespeeld :) 't Was eerst nogal moeilijk, omdat er 4 van de 6 personen het spel niet kenden... Natuurlijk heb ik iedereen naar huis gespeeld :P (En niet enkel die eerste dag :P)

2 mei:
Toen we de vorige dag de kaarten van Okinawa “bestudeerd” hadden, hadden we besloten om met de fiets een tocht te maken. Wij dus op zoek naar fietsen :) Niet zo simpel, we hebben op 3 verschillende plaatsen een fiets moeten huren. Nu ja, wij op weg naar Navy Headquarters, met ondergrondse gangen. 't Was niet zo heel ver, maar mannekes toch... een Berg! Theoretisch nog niet eens een heuvel me dunk, maar amai, alle 6 hebben we liggen zwoeien, excuseer, pedaleren zwoegen :P
Toen we bovenkwamen had iedereen toch wel dezelfde uitdrukking op het gelaat: “nu even rusten, en ik wil niet spreken, laat staan foto's nemen” :D
Daarna wilden we nog naar een Mangrove gaan, dus wij daar naartoe. Uiteindelijk is er van bezoeken niet veel in huis gekomen, en hebben we gewoon in Nara en de plaatsjes daarrond rondgereden.
Ik moet zeggen dat het absoluut raar aanvoelde om weer op een fiets te zitten. Na 7 maanden geen fiets van dichtbij gezien te hebben (tenzij toen ik bijna omvergereden werd), liep het allemaal niet zo soepel. Gelukkige ging dat snel beter, maar alleszins: ik kijk uit om weer op mijn leuke, zelf geschilderde fiets te zitten :)

3 mei:
Er was een matsuri (祭, festival) in de buurt van de haven van Naha, en dus zijn we daar een kijkje gaan nemen. Botenraces, veel eetkraampjes en veel ambiance.
Daarna tijd om naar het strand te gaan, en een mooi kleurtje te krijgen.
We waren de eerste avond ook al op zoek gegaan naar het “enige strand in Naha”, en waren toen zwaar teleurgesteld: een kunstmatig aangelegd strand, dat uitkeek op een brug, en de haven.
Aangezien er geen ander strand in de buurt was, zijn we toch maar naar ginds getrokken.
Al bij al viel het goed mee, relatief rustig, aangenaam zand, maar vooral: veel zonneschijn :)
's Avonds zijn we opnieuw naar de plaats van het festivalletje getrokken, want er was een vuurwerk voorzien. We stonden op een brug, om een goed uitzicht te hebben, maar hadden ons toch wat miskeken op het aanvangsuur. Wij hadden gehoord dat het om 20u zou beginnen. We waren daar dus zeker al om 20 voor 8, kwestie van op tijd te zijn. Uiteindelijk hebben we een dik uur moeten wachten, want het begon rond kwart voor 9, om om 9u te eindigen. 't Was nog wel de moeite, maar toch wat koud op die brug hoor.

4 mei:
Heel vroeg opgestaan, want we moesten om 8u aan het grote busstation zijn om naar het noorden van het eiland te vertrekken. We waren de enige buitenlanders in de groep, maar zo erg was dat niet; allez voor mij toch niet, heb de hele rit op de bus geslapen :) We gingen naar een gigantisch groot aquarium (水族館、suizokukan), tot voor kort het grootste van de wereld. Nu nummer 2, ik geloof dat de nieuwe nr. 1 in Dubai ofzo ergens ligt.
't Is allemaal niet zo goed uit te leggen wat er te zien viel, maar 't was toch wel impressionant. Vooral die ene zaal met het aquarium waar er echt gi-gan-ti-sche vissen inzaten. Ook de zaal met het haaien-aquarium was de moeite.
Na het binnenbezoek zijn we naar de dolfijnenshow gaan kijken. 't Was al “eeuwen” geleden dat ik dat nog gezien had, dus dat was ook weer leuk!
Nadien nog wat foto's getrokken op het strand dat tot het domein behoorde, aah, precies Thailand! :)
Dan weer de bus op, richting Pineapple farm (ik blijf het ananas farm noemen, samen met Simona :) ). Dat viel nogal tegen: 't was nogal commercieel aangepakt, en niet zo echt interessant. Nu ja, we hebben wel wat dingen kunnen proeven, maar het voornamelijk doel van dit bezoek was toch om ons geld af te troggelen.
Hupsa, weer de bus op, naar Naha deze keer.
Nadien hebben we nog wat rondgewandeld in het centrum van Naha, tot we weer richting hostel trokken. Daar hadden we in de voorbije dagen heel wat buitenlandse toeristen leren kennen, en hebben dus nogal wat afgebabbeld met mensen van over de hele wereld.

5 mei:
Eindelijk tijd om naar 1 van die mooie eilandjes te trekken. Weer op tijd vertrokken, en ditmaal met de ferry op weg naar onze bestemming, Tokashiki (渡嘉敷).
Na ongeveer een uurtje, kwamen we al aan in de heel kleine haven. Er stonden 2 minibusjes, en een paar wagens. Toen we dat zagen kregen we toch wat schrik... Hoe zouden we aan de andere kant van eiland geraken? Daar bevond zich immers het strand waar we naartoe wilden. Uiteindelijk bleek er geen probleem, en konden we gemakkelijk in 1 van die minibusjes plaatsnemen. Na 10-15 minuutjes kwamen we aan in het pittoreske dorpje. 5 café's/ restaurants, 5 hostels, 1 camping, een paar snorkelgerief-verhuurders, en een paar huizen. Maar dan: het strand... Fenomenaal! :)
Er valt niet veel meer over te zeggen, 't was gewoon heeeeeel mooi, en fantastisch, en schitterend enzo :)
We waren wederop cheap, en wouden de nacht op het strand doorbrengen. 'k Moet toegeven dat ik daar wat tegenop zag, want was bang dat het koud zou worden.
Uiteindelijk hebben we de avond (en nacht) doorgebracht in het gezelschap van 4 gasten van de Amerikaanse Marine. Ze waren gestationneerd op Okinawa, hadden vakantie (net zoals wij) en hadden dus besloten om naar dit kleine eiland te gaan.
't Was een leuke nacht, en hij is gepasseerd in no time -mede door de alcohol. :)

6 mei:
Ja, opeens was het woensdagmorgen, en tijd om naar het haventje te stappen. Ja, stappen... Ondanks een korte nacht, en toch een aanzienlijke hoeveelheid alcohol in het bloed, ging het wandelen zeer vlot. Samen met Ian kwam ik al aan na 50 minuutjes, de anderen kwamen aan na 1u10 minuten. 't Viel dus goed mee. We zijn dan iets gaan eten in een klein restaurantje dichtbij de haven, en toen kreeg ik mijn klop. Ik denk dat ik zelfs daar in slaap gevallen ben... Pijnlijk :)
Toen de ferry aankwam, hebben we ons direct een plaatsje gezocht, en zijn alle 6 in slaap gevallen, tot de boot aankwam in Naha.
Ik geloof dat we de rest van de dag niet zo veel gedaan hebben. Ik vermoed gegeten, wat rondgewandeld, en... koffers gemaakt :(

7 mei:
Tijd om weer naar “huis” te vertrekken.
Net zoals op de terugvlucht van Bangkok naar Tokyo, heb ik ook deze keer geslapen dat het een lieve lust was. Ik zat nog maar goed neer, of mijn ogen gingen al toe. En dus was de vlucht zeer snel gepasseerd.
Terug aangekomen in Tokyo zagen we de bui al hangen, letterlijk en figuurlijk. Daar stonden we dan: short/ rok, sandalen, t-shirt of topje... Terwijl het lekker hard aan het regenen was. 't Moet een raar zich geweest zijn, bruingebrande buitenlanders in zomerse outfit, in een koud en nat Tokyo :)
Eenmaal aangekomen op mijn kot, besefte ik dat ik weer in de echte wereld stond: ik moest mijn was doen, en mijn gerief voor de volgende schooldag in mijn tas stoppen...

以上です(ijou desu, “the end”).

Tot zover dit blogbericht~
Ik hoop jullie binnenkort een verslagje te geven over de voetbalwedstrijd Japan-België op 31 mei ll. (Kirin Cup), die ik samen met Dorien en Kensuke ben gaan bekijken.

Tot binnenkort!
-het is immers maar een dikke 6 weken meer voor ik terug voet op Belgische bodem zet-

Oja, de varkensgriep:
veel gedoe over niks, en jammer genoeg geen vrijaf :(
Er was immers een bericht uitgevaardigd op de Waseda-website, dat wanneer er een geval van varkensgriep in Japan zou zijn, dat de lessen zouden geschorst worden voor een week (om te beginnen). Uiteindelijk is er niks van in huis gekomen... spijtig...
Nu ja, ik zal die week "congé" dan wel nemen binnenkort: ik vertrek namelijk op 29 juni naar Kuala Lumpur (Maleisië) en zal 4 juli weer in Japan zijn-- amper 2 weken voor ik naar huis vertrek :)

luiheid?

2009-05-23T15:40:00.001+02:00

Oei oei oei, al meer dan een maand geleden dat ik nog een berichtje geplaatst heb op deze blog...
Ik zal er weer eens werk van moeten maken.
Jullie moeten immers nog een grote update krijgen over mijn reisje naar Okinawa, de varkensgriep in Japan, én mijn immers uiterst interessante lessen :)

Tot gauw!

de eerste schoolwe(e)k(en)

2009-04-17T13:13:00.001+02:00

Dag lieve lezertjes allemaal,

Een klein overzichtje van de voorbije 2 weken.

't Schooljaar is weer begonnen dus is er minder tijd om te niksnutten (oooooh), en moet er ook weer huiswerk gemaakt worden (nog meer oooooh).

Vorige week was er opnieuw een Orientation Week, waarbij we in allerhande lessen een kijkje konden gaan nemen. Dat maakt de dingen niet altijd gemakkelijk, want er is een vrij groot aanbod waaruit je een keuze moet maken.
Al snel was duidelijk dat ik een paar minder zware vakken met veel-voorbereiding-vereist-vakken zou gaan combineren.

Schema is als volgt:
聴解７(luisteren): twee levels hoger dan vorig semester, kwestie van een “challenge” te vinden. Is ook een leuke 先生, dus da's goed meegenomen.
読解６(lezen): zwaarste level 6 klas, veel voorbereiding vereist. We zullen effectief delen uit (hedendaagse) Japanse literatuur lezen. Goed om kanji wat bij te schaven :P
口頭表現６(mondeling): zelfde sensei als luisteren. Op zich een minder interessante les, maar de andere opties waren nog slechter. Naar level 7 gaan was in 't geheel geen optie voor mij :P
文章表現６(schrijven): de makkelijkste les uit 't assortiment. Korte opstelletjes, en een zeer lieve sensei, kreeg vorig semester leesles van haar.
文型６(zinsstructuren): net zoals vorig semester heb ik zowel de A als B klas genomen, kwestie van een volledig overzicht te hebben. Zal vrij zwaar worden, aangezien er toch redelijk wat grammatica inzit die ik nog niet ken. Er is ook maar 1 test, helemaal op 't einde, wat de druk toch wel wat verhoogt.
標準６(standaard Japans): verplichte les, waarin we lezen, schrijven, spreken, allerhande dingen doen :) Uiterst goeie les, mijns inziens, alleen soms wat saai :(
漢字７ (kanji): deze keer level 7, en nog meer leerstof dan level 6 (60kanji en 300 woorden per week). Dit keer 80 kanji en 640 woorden te memoriseren.
使える言葉の増やし方(manier om bruikbare woordenschat te vergroten): heb nog niet echt een idee wat dit zal zijn, we zullen wel zien. Leraar is alleszins al zeer aangenaam, en 't kan nooit kwaad om de woordenschat wat uit te breiden he.
新聞を読む (krant lezen): Ik hoop dat dit net zoals vorig semester een zeer leerzame les zal zijn. Goed om de woordenschat te vergroten, maar ook om wat meer inzicht te krijgen in teksten/ artikels.
映像で学ぶ日本語 (Japans leren door beelden): Ongeveer 15 min. een fragment van een of ander programma/film bekijken, interpreteren, bespreken. Is eigenlijk een extra mondelinge les, maar met wat minder stress. Leuk dus.

Voor de rest... De sakura zijn allemaal uitgebloeid :( Geen mooie roze taferelen meer in de straat, maar kom.
Vorige week was het schitterend weer, een Belgische zomerdag zou ik het noemen. Laatste dagen wat wisselvallig, maar nog steeds t-shirt weer. Bijzonder leuk, alleen jammer dat nu net de lessen begonnen zijn :P

Binnen 2 weken is het hier Golden Week, een week gevuld met allerhande feestdagen, en dan ga ik met een paar mensen naar Okinawa (misschien had ik dat in een vorig bericht al verteld?). Iets om naar uit te kijken dus!

Tot de volgende!

update

2009-04-01T11:03:00.002+02:00

Hallo iedereen,

't is alweer een tijdje geleden dat ik nog iets van mij laten horen heb, was eerlijk gezegd de blog wat uit het oog verloren, sorry!

Korte samenvatting van de voorbije maand:

Op 21 februari zijn mijn ouders en zus naar Japan gekomen voor een bezoek van een kleine twee weken. In Narita Airport heb ik direct hun 3 Japan Rail Pass-en in orde gebracht zodat we snel naar Hiroshima konden vertrekken. Toch een treinreis van een 3,5uur met een overstap. Ginder hebben we niet zo veel meer gedaan eigenlijk, onze spullen afgezet in het hotel, en nog iets gaan eten en wat rondwandelen en dan gaan slapen, want de volgende dag zouden we het hele Memorial Park gaan bezoeken.

22 feb: Koffers gemaakt, en die gaan afzetten aan de balie van 't hotel, en dan hop met de beentjes, naar het Memorial Park. Het belangrijkste gedeelte daar was het grote museum over de atoombom. Indrukwekkend toch wel. Het park op zich was niet zo groot als we ons voorgesteld hadden, en dus waren we daar vrij snel door eigenlijk. We zijn dan maar wat in het stadje zelf gaan rondwandelen, en hebben ook het kasteel van Hiroshima (広島- Hiroshima-jou) bezocht. Allemaal goed en wel, ware het niet dat het ergens rond de middag hard begon te regenen, en het eigenlijk voor een hele week niet meer gestopt is... Er is niet veel leuks aan "ronddrasjen" in de regen hoor, plus, het uitzicht en de bezienswaardigheden verliezen toch wel iets van hun schoonheid, me dunkt.

's Avonds met de Shinkansen richting Kyoto, het tweede gedeelte van onze reis.
Daar aangekomen, volledig uitgeregend op weg naar het hostel, waar we een kleine week zouden gaan verblijven. 't Is niet dat de afstand naar het hostel zo ver van 't station was, maar na een vermoeiende dag, plus een vliegreis in de benen (ik niet natuurlijk :) ), plus bakken water die uit de hemel vallen, en een pikdonkere stad... Mja, dan gaat dat allemaal niet zo vlot meer he! Eind goed al goed, aangekomen, en direct neergeploft op ons "bed". Allez, een matras op de grond; ja, 't was een moderne Japanse-stijl-kamer (和式-washiki), dus niet een gewone ruime kamer met een gewoon bed enzo :) Nenee, dit moesten ze ook eens meemaken!

23 feb: De volgende dag hebben we goed uitgeslapen, en zijn we naar het Fushimi-Inari-schrijn gegaan; deze plek is vooral bekend omdat er een soort van gangenpad op een heuvel gemaakt is met duizenden rode/ oranje torii's. Leuk, alleen jammer van de bergop :P
Daarna nog wat verder met de trein naar Uji, voor de Byoudou-in (平等院) met zijn Fenix-Hal (鳳凰堂- houou-dou). De eigenlijke Byoudou-in staat er niet meer, en de aandacht gaat dan ook vooral naar de Fenix-hal. Een heel mooi gebouw in de vorm van een fenix die zijn vleugels uitspreidt. Op het dak staan 2 bronzen fenixen. Voor het gebouw is er een vijver, die het hele gebouw weerspiegelt. In de Hal zelf staat een gigantische boeddha, die je van aan de overkant van de vijver "in de ogen kan kijken", door een gat dat in het gebouw gemaakt is. Eigenlijk hadden we niet naar Uji hoeven te gaan om de Fenix-Hal in al zijn glorie te zien, want.. hij staat ook afgebeeld op het 10 yen muntstuk :)

24 feb: De volgende dag, nog steeds regen, jaja... stond er een kanjer van formaat op het programma. Ditmaal in Kyoto zelf; we moesten wel een tijdje op de bus zitten, maar in de bus is het droog, en buiten niet, dus dat was wel goed meegenomen! :)
Onze eerste stop: de Kinkaku-ji (金閣寺-Gouden tempel). Mooi, glanzend, schitterend! Ik was bijzonder aangenaam verrast, en ik zou deze tempel graag nog eens terug zien als de zon schijnt, en het gehele natuurtafereel mooi tot zijn recht komt. Natuurlijk, ik vrees dat ik dan geen 10 minuten zou kunnen poseren voor een mooie foto, waar ik -alleen!!!-opsta. Mijn papa vertelde me dat, toen hij hier 17,5 jaar geleden ook was, hij toen enkel in de rapte een foto kon nemen, en dat de mensen in drommen stonden aan te schuiven om te kunnen poseren voor dit mooie gebouw. Hadden we toch weer even chance, in de gietende regen...
Volgende stop: Ryouan-ji (竜安寺- Ryouan-tempel), die een mooie zentuin bevat. Nu, op zich vind ik dat niet zo interessant, maar 't was wel leuk om eens te zien hoe daar effectief mensen helemaal geconcentreerd zitten naar te kijken, en zitten na te denken over de dingen des levens (?). Plus, 't was binnen :P Allez, de tuin zelf niet, maar vanwaar je kon kijken wel :)
Laatste stop: Ninna-ji (仁和寺- Ninna-tempel). Niet zo heel veel te zien, naar mijn mening, maar dat kan ook zijn omdat we de moed allemaal wat verloren waren in dit barslechte weer.

25 feb: Eerste stop: Tou-ji (東寺-Oostelijke tempel). Deze is vooral bekend omdat in de tuin van de tempel de grootste pagode van Japan staat. Ze brandde 5 keer af, maar staat er nu toch al een goeie 300 jaar. Op 't moment dat we daar binnengingen, was er een gids bezig met uitleg (in 't Japans ofcourse), en we hebben alles meegevolgd, en heb dan nadien zo veel mogelijk voor m, p en L proberen te vertalen. 't Was wel leuk om te beseffen dat ik het meeste goed begreep, en dat ik mijn familie die uitleg kon overdoen, wat sneller en minder thorough, natuurlijk :)
Twee andere belangrijke gebouwen op dit tempelgebouw waren de Koudou (講堂- Lecture Hall) en Kondou (金堂-Main Hall). Beiden bevatten heel mooie (boeddhistische) beelden.
Tweede stop: Kiyomizu-dera (清水寺-Reine water-tempel). Deze had ik vorige keer met Dimitri ook al bezocht, vond hem toen al zo mooi, en daarom wou ik hem ook aan mijn ouders en zus tonen. Ik denk dat zij hem ook wel heel mooi vonden.
Bij het verlaten van dat tempelcomplex kwamen we ook een Maiko (舞妓) tegen, 't was de eerste die ik zag! Heel tof, en natuurlijk ook veel foto's genomen!
Derde stop: Nijou-jou (二条城- Nijou-kasteel). Hier was ik ook al eens geweest met Dimitri, en vond dit wel een interessant ding om ook met m, p en L te gaan bezoeken. Bovendien konden we hier ook binnengaan in het oude woongedeelte van de shougun (将軍). Ik had dat al gezien, dus voor mij was dat niet zo belangrijk, maar voor mijn "volgelingen" wel natuurlijk :)

26 feb: tijd voor een uitstapje naar Nara. Een klein uurtje van Kyoto en dus goed doenbaar, zeker omdat enkel ik een ticketje moest kopen :)
Nara zelf was veel kleiner dan ik gedacht had... Belangrijkste plaats die we wilden zien (of tenminste ik toch) was de Toudai-ji (東大寺-grote oostelijke tempel). Zeer bekend omdat hij een gigantische boeddha huisvest. Vooraleer je op het domein komt, moet je door de Nandai-mon (南大門-grote zuidelijke poort), waar zich 2 gigantische Niou (仁王-wachters) bevinden. Ik had vorig jaar deze 2 grote beelden bestudeerd tijdens de les Oost-Aziatische Kunst, maar 't was toch de moeite om ze in 't echt te zien. Precies of ze konden elk moment tot leven komen. Mijn mama vond ze vooral "vies, en angstaanjagend". :) Deze tempel heeft ook een hoge plaats gekregen op mijn "tempellijst". Hij heeft een grote indruk achtergelaten.
Ook waren we in Nara op zoek gegaan naar de 興福寺(Koufuku-tempel). Raar maar waar, hij was nergens te bespeuren. Volgens een of ander bericht zijn ze bezig met een restauratie/ heropbouw ervan. Mja, toch raar dat een tempel opeens helemaal verdwijnt...
We hebben op onze weg doorheen het grote park wel nog veel kleine dingen gezien, maar ik herinner me er niet alles meer van. Wel grappig waren de herten die daar wild ronliepen. Heel lief, op 't eerste gezicht tenminste :P Ik wou heel lief doen, en aaide een beestje, tot die opeens de helft van mijn kaart opat... Mja, gelukkig was enkel het deel verdwenen dat ik niet nodig had. Grappig, en gelukkig was ik niet de enige die zo'n probleem had, nog wel wat andere mensen werden "aangevallen" door de herten, die op zoek waren naar eten!
's Avonds zijn we sushi gaan eten, en hoewel mijn zus en mama er een beetje weigerachtig tegenover stonden, waren ze blij verrast! Er werd toen al direct beslist om in Tokyo zeker nog eens te gaan eten...

27 feb: De laatste dag van de Japan Rail Pass, en dus tijd om naar Tokyo te gaan/ terug te keren. In de voormiddag nog wat souvenirs gekocht, en dan iets na de middag de sneltrein op richting Tokyo. Het hotel was zeer aangenaam, en de kamers absoluut niet klein. Ik verbleef niet in het hotel, omdat ik toch al mijn kamer in de dorm betaal, en ging elke dag op en af :) Ook niet zo'n probleem, want zoooo vroeg moest ik daar niet zijn.

28 feb tot 3 mrt: Wat we allemaal weer gedaan hebben kan ik me niet meer volledig herinneren. Belangrijkste dingen: Tokyo Tower, Odaiba (Tokyo Bay), daguitstap naar Kamakura (eigenlijk exact dezelfde die ik met Dimitri gemaakt heb), Harajuku (met winkeltocht en Meiji-jingu bezoek), Shinjuku, enzovoort :)

4 mrt: 's ochtends vroeg vertrokken, met een beetje angst... want: de avond voor vertrek was het immers licht beginnen sneeuwen in Tokyo, ajaj! De volgende morgen was er niets meer van te merken. Ik was wel die avond ook in het hotel blijven overnachten, en dat was wel goed, anders zou ik nooit op tijd uit mijn bed geraakt zijn! Plus, in de hotelkamer was een bad... Aah, 't was al van toen Dimitri hier was (begin jan.) geleden dat ik nog eens in een bad gezeten had, leuk leuk!
Uiteindelijk waren we ruimschoots op tijd in de luchthaven, en moet toch eerlijk toegeven dat mijn buik maar wat mottig deed. Neenee, ellen zou zeker niet wenen, ellen zou toch niet triestig zijn omdat haar ouders en zus naar huis gingen, neenee, zo is ellen niet :) Mja, de werkelijkheid bewijst het tegendeel! Toen ze met hun drieën richting douane-gedeelte gingen schoten de ogen even vol, maar ja, da's ook niet abnormaal zeker? Vanaf dat moment was het weer "Ellen alleen in Japan, tussen de miljoenen Japanners" :)

Wat heb ik sindsdien gedaan?
- naar pretpark geweest: 富士急ハイランド (Fuji-Q-highland), met 3 rollercoasters die een Guinness World Record op hun palmares staan hebben.
- studeren: Jaja, studeren in de vakantie, wie had dat gedacht. Ik ben me aan 't voorbereiden op het 日本語能力試験 (Japanese Proficiency Exam/ Test), en dus moet ik studeren, want die test is toch wel vrij zwaar. Ik ga voor het 2de hoogste level: 二級 (nikyuu); we zullen zien wat het wordt... De test is wel pas in juli :P
- lesgeven: Ik geef Nederlandse les aan een Japanse professor die ik via Sam (vriend in België, mede-japanoloog) heb leren kennen. Hij is gespecialiseerd in de Belgische politiek (mwoeha!) en wil nu dus ook het Nederlands machtig worden. 't Is niet zo simpel, maar we bijten door... Ik zal hem binnenkort ook helpen met vertalen -of tenminste proberen uitleggen- van Nederlandse politieke teksten, van o. a. Leterme...
- J-drama's bekijken: Ik geef het toe, ik ben een beetje verslaafd geworden! :) 't Is leuk tijdverdrijf, en goed om de luistervaardigheid te testen!
- reizen plannen: Ik ga eind april op reis naar Okinawa, met 5 andere mensen van de univ hier. -tijdens de Golden Week-Aah, leuk, naar het paradijselijke Okinawa, waar het lekker warm zal zijn dan! Jeuj! Plus, misschien ga ik nog naar Taiwan. Heb uitnodiging gekregen om bij iemand te verblijven, en die zou mij daar wat rondleiden... Aanlokkelijk, ware het niet dat er geen vakantie meer is, en ik dus niet naar de lessen zou kunnen gaan. Ik ben er nog wat over aan 't nadenken, ook omdat Dimitri niet zo graag heeft dat ik alleen ga... Moet dus nog iemand vinden die én geld heeft én bereid is om een paar dagen niet naar school te gaan, én om met mij op reis te gaan :) We zullen zien...

Ondertussen is de lente stillekesaan van kracht hier. De kersenbloesems (桜-sakura) staan in bloei, en het nieuwe semester begint maandag. Gedaan met niksnutten dus, en hop met de beentjes (en hersenen)!

See you later alligator, good bye crocodile...

:D

uit het oog verloren

2009-03-19T13:32:00.002+01:00

uit het oog, maar niet uit het hart... deze blog en de lezers ervan :P

Nee, eigenlijk wel even vergeten dat ik dit ding hier moet updaten.
Vandaag heb ik er niet echt veel zin meer in, maar zal mij daar de komende dagen eens aanzetten, zodat jullie weer wat leesvoer hebben :)

Tot binnenkort!

ellen-die verschrikt toekijkt hoe het nieuwe semester dichterbij sluipt... AAAAAArgh!

reis naar Thailand-2

2009-02-19T08:33:00.002+01:00

deel 2, en ook meteen het laatste. 'k Heb mijn best gedaan :P

4 februari: Zoals beloofd stond er iemand op ons te wachten aan het station in Chiang Mai. Zeer gemakkelijk! We hebben in het hotel direct een uitstap besteld voor de volgende dag, zodat die dag toch ook schoon ingevuld werd. Na opfrissing enzo, zijn we een wandelingetje gaan maken in de buurt, aan de hand van een wandeltoer die Lonely Planet beschreef. Aan de eerste tempel die we tegen kwamen, stond er een gast die ons aanbood om ons voor 100 baht rond te rijden in de stad, en dan op ’t einde een paar winkels te bezoeken. Ik wist onmiddellijk dat dat niet goed zou uitdraaien, maar mijn medereizigers wilden die kans toch graag grijpen. Zo gezegd zo gedaan, inderdaad een paar mooie dingen gezien, die ver van het centrum zaten, maar toch ook naar een paar winkels meegesleurd. Duidelijk dat hij daar stempeltjes kreeg of iets in die aard om te kunnen gaan tanken. We hebben hem na 2 winkels duidelijk gemaakt dat we toch wel naar huis wilden terugkeren, en mja, met tegenzin heeft hij ons toch terug gevoerd. Wij dus opnieuw wandelen op die wandeltoer. Er was daar ook iets speciaals op te vinden: massagesalon in de vrouwengevangenis :P Jaja, we wilden dat uitproberen, aangezien het bijzonder goedkoop was. Jammer genoeg was ’t net gesloten toen we aankwamen. We zijn dan maar naar een ander massagesalon geweest, dat iets duurder was. ’t Was effenaf de moeite ze, amai!
’s Avonds zijn we dan naar de avondmarkt geweest, en daar heb ik zo’n (in mijn ogen) coole broek gekocht, die nogal veel alternatievelingen dragen. ’t Kruis van de broek hangt later dan mijn knieën denk ik, en ’t is zo’n heel los ding. Leuk leuk leuk :)

5 februari: Vroeg opgestaan, en uitgecheckt, want we vertrokken op een uitstap. Gelukkig konden we onze bagage in het hotel laten staan, fjoew! We zijn naar een natuurpark ten noorden van Chiang Mai gegaan. In ’t minibusje zaten maar 5 mensen: wij 3en, en dan nog een koppel Canadezen. Heel aangename mensen, we staan ook op hun foto’s en filmpjes :) Wat hebben we gezien: 3 watervallen, een traditioneel dorpje waar ze sjalen en consoorten maken, de 2 koninklijke pagodes (1 voor de koning, en 1 voor de koningin) en het hoogste punt van Thailand. ’t Was zeker zijn geld waard, want alleen is het veel te moeilijk om zulke dingen te organiseren. Onze buschauffeur was wel nogal van het roekeloze type: 160 km/u op een slalomweg op de helling van een berg :P Man man man :P
’s Avonds moesten we dan de trein terug nemen naar Bangkok, omdat we de volgende dag een vliegtuig naar Phuket moesten nemen. Jammer maar helaas waren er geen slaapplaatsen meer, en dus moesten we genoegen nemen met gewone zitplaatsen. Wederom in een te koude trein :( ’t Was niet echt aangenaam, en ik was dan ook redelijk gebroken tegen dat we ’s morgens aankwamen in Bangkok.

6 februari: We hebben onze koffers in het station gedropt (tegen betaling natuurlijk), en zijn dan weer het centrum ingetrokken, omdat we toch enkele uren moesten wachten vooraleer we naar de luchthaven konden. We hadden een ticketje gekocht om weer met de Airport Express naar de luchthaven te gaan, maar op het afgesproken uur bleek die niet te komen, en een half uur later ook niet. Beetje paniek, maar opeens stonden die mensen daar met een minibusje. We zijn daarmee vertrokken, en ook goed (en op tijd) aangekomen in de luchthaven. Maar ik moet toch toegeven dat ik er niet helemaal gerust op was. Had het gevoel alsof ze ons gewoon bedrogen hadden, maar ’t ticket had maar evenveel gekocht als voor de echte Airport Express. Nu ja, eind goed al goed.
Na amper een uurtje vliegen kwamen we al aan in Phuket International Airport. Daar stond een jongeman met een mooie wagen op ons te wachten. Hij zou ons immers naar het hotel in Naithon brengen. We hadden al gelezen dat Naithon heel erg rustig was, en amai, ze hadden niet overdreven. 5 hotelletjes, en 200 meter strand ofzo. Heel rustig, en daardoor ook wel wat duurder :( Nu ja, we kregen een gigantische kamer voorgeschoteld. Alleen jammer dat ’t toilet en de airco niet gingen :P We werden dus snel naar een ander gebouw overgebracht, waar alles wel goed werkte, jeuj! Die dag zijn we niet meer naar ’t strand gegaan, aangezien het al vrij donker werd. We hebben wel op het strand gegeten, zooo leuk!

7 februari: We zijn rijkelijk laat opgestaan, gaan ontbijten en dan naar het strand. Mannekes toch, Naithon komt echt wel heel erg in de buurt van het paradijs. Mooi blauw water, proper strand, rustig… aah, ik wil terug!
Oja, voor ik het vergeet: dit was effectief een gedeelte van Thailand dat verwoest werd door de tsunami in december 2004. Toen we naar het hotel reden zagen we dat alles eigenlijk in aanbouw is, en dat er toch nog schade op te merken is. En opeens dacht ik bij mezelf: iedereen die ouder is dan 4,5 jaar heeft de tsunami hier overleefd; die hebben die gruwel van die gigantische golf meegemaakt… Een mens wordt er toch stilletjes van. Hetzelfde gevoel heb ik eigenlijk de volledige week gehad, want we zijn die week gans de tijd in “tsunami-danger”-gebied geweest.

8 februari: Deze keer richting Krabi, weer op het vasteland van Thailand, want Phuket is een eiland :) ’t Was nogal een bedoening om daar te geraken: wij bevonden ons in het noordelijk deel van het eiland, en hebben een taxi genomen naar de luchthaven, die nog noordelijker ligt. Van daar hebben we een bus genomen naar het uiterste zuiden van het eiland, naar Phuket-town, want daar was een groot busstation. En van daar zijn we weer helemaal naar het noorden gereden, en dan het vasteland op naar Krabi. ’t Was nu eenmaal de goedkoopste manier om er te geraken, en ’t is niet dat we geen tijd hadden e :P
Aangekomen in het busstation in Krabi hebben we een tuk-tuk naar het hostel genomen, en diezelfde avond nog een uitstap voor de volgende dag geboekt. Krabi zelf is ook heel klein, en er zou een tsunami-memorial-monument moeten staan. Inderdaad “zou moeten staan”, want we hebben er 2 avonden naar gezocht, en het was onvindbaar! :P

9 februari: ’s morgens vroeg werden we opgehaald om aan onze uitstap te beginnen: een boottocht naar de Phi Phi eilanden :) Het is heel moeilijk uit te leggen hoe mooi het ginder was. Op facebook zijn foto’s te vinden, en die zeggen veel meer dan woorden.
Wel heb ik er voor het eerst in bijna 12 jaar in de zee gezwommen (allez, gepeddeld :P ). De meeste mensen weten wel dat ik absoluut niet tegen zout water kan, omdat mijn huid dan een zeer branderig gevoel krijgt. Maar ik wou het toch eens proberen, en voila, het was draaglijk, aangezien ik geen pijn had. Ellen blij natuurlijk :)
De “gids” op de boot had opeens ook extra aandacht voor mij, ik denk dat het aan mijn “schoon ogen” lag, die wat lager dan mijn echte ogen liggen :P Man man man! ’t Was te grappig, maar op ’t einde toch ook een beetje ambetant, mja :)
De Phi Phi-eilanden komen ook misschien wel nog dichter in de buurt van “het Paradijs”, neem het van mij aan!

10 februari: ’s morgens met een minibusje naar Patong Beach (op Phuket-eiland), maar dat was toch ook niet al te koosjer, mijn gedacht. We hebben 3 keer moeten overstappen, en dan stopten ze opeens aan de kant van de weg bij een “reisbureautje” om ons een hotel aan te smeren, man man, nog een chance dat wij alles al hadden geboekt. Ach ja, we zijn toch goed aangekomen, da’s het voornaamste.
In Patong zelf was het drukkend warm, anders dan in Bangkok of Chiang Mai. Maar was het goede weer niet één van de redenen waarom we naar Thailand gekomen waren? :)
Ons hostelletje lag in het midden van de uitgaansbuurt, en dat wisten we snel, toen alle cafés en bars hun muziek loeihard opendraaiden. Nog een geluk dat in Patong (misschien in gans Thailand) de regel geldt dat alle bars toe moeten om 2u ’s nachts.
’s Avonds zijn we iets gaan drinken in de Aussie Bar, omdat dat ons het enige niet vrouwen-overload-café leek. Waar we echter op uitkeken was een straatje gevuld met bars waar schaars geklede vrouwen elke man die passeert proberen te lokken… Ieder diertje zijn pleziertje :)

11 februari: Laat opstaan, namiddag aan het strand, ’s avonds iets gaan drinken. :D Omschrijft de hele dag :P
We zijn wel ’s avonds naar een “discotheek” geweest, waar ze aan het filmen waren voor MTV. Misschien kom ik ooit wel eens op MTV :P

12 februari: zie 11 februari :P Behalve dan het naar de discotheek gaan :P
Wel een bedenking: ik wist dat Thailand bekend stond voor zijn dames van plezier, maar dat het echt zo erg was, wist ik niet. Je zag ze ’s avonds allemaal in “vol ornaat” rondlopen, op zoek naar een vriendje… De volgende ochtend zagen we dan veel jongedames uit een hotel komen, nog in de zelfde luchtige outfit als de avond ervoor. Sommige gingen ook gaan ontbijten met hun vriend voor de nacht; de man betaalde het ontbijt, keek haar liefdevol aan, ze namen afscheid, en liepen elk de andere kant van de straat op. Nee, niet echt mijn ding, maar kom, nogmaals: ieder diertje zijn pleziertje…

13 februari: Deze keer niet te laat opgestaan, want onze laatste dag in Thailand was aangebroken. Bij het wakker worden hoorden we iets heel raars, en pas toen we de deur naar het terras openstaken zagen we het… REGEN! Ik werd ver zot, want dat betekende dat ik mijn regencape toch zou moeten gebruiken. ’t Was wel zo’n typische stortbui, zoals we die bij ons ook kennen, als het heel lang heel warm geweest is. Ik denk dat het hoop en al 2 uur geduurd heeft, maar we waren toch bezorgd. We hebben gedurende die 2 uren lang ontbeten, maar dat wou wel zeggen dat we eerst door de regen naar een cafeetje moesten. De regencape heeft het goed volgehouden :P
Toen de regen stopte, was het in no time weer warm, vooral doef. We hebben de bus genomen naar Phuket-town, omdat van daar uit een bus naar de luchthaven zou vertrekken. Maar aangezien onze vlucht maar om 23u was, moesten we dus redelijk wat tijd ginder spenderen. En natuurlijk, Phuket-town is een doods stadje… We hebben rondgewandeld, en gegeten, rondgewandeld en een ijsje gegeten, en dan gewoon ons ergens neergezet om de tijd te laten passeren. Niet echt aangenaam, maar kom.
In de luchthaven van Phuket stond ons weer hetzelfde te wachten. De laatste bus naar de luchthaven kwam immers al aan om 19u30. Gegeten, rondgewandeld, gegeten, gewandeld, gezeten…

14 februari: Valentijn in de luchthaven :P om 12u ’s nachts aangekomen, ipv een half uur later :P Onze vlucht naar Tokyo was maar om 8u20. Wil dus zeggen dat we een ganse nacht in de luchthaven gespendeerd hebben. Ik heb geen oog dichtgedaan, en heb rondgewandeld, en gelezen, en gegeten en rondgewandeld. Same story all over again :P
Eindelijk de vlieger op, ik denk dat ik onmiddellijk in slaap gevallen ben. Maar natuurlijk hebben de mensen van de vlieger mij constant wakker gemaakt, want er was eten of drinken, of weet ik veel wat… Nu ja, het moet gezegd: Thai Airways is een uiterst goede reispartner :) Zeer comfortabel!
Aangekomen in Narita moesten we weer douane en al die onnozelheid doorlopen, en dan nog eens anderhalf uur de trein op vooraleer we weer in onze “geliefde dorm” zouden aankomen.
Ik moet zeggen dat ik niet bijster enthousiast was toen ik mijn kamertje opnieuw aanschouwde. :(

Aan iedereen die overweegt om naar Thailand te gaan: doen! Aan iedereen die het niet overweegt: overweeg het, en ga!
Ik zal alleszins terug gaan, ’t was de mooiste reis die ik tot nu toe al gemaakt heb. Ze zou nog mooier geweest zijn moest Dimitri samen met mij gegaan zijn. Hint hint… We gaan samen, ooit :)

Zaterdag (overmorgen) komen mijn ouders en zus naar Japan. Dat betekent dus dat ik dan ook weer even "buiten strijd" zal zijn. Ik zal achteraf wel weer een update geven :)

Groetjes!

reis naar Thailand-1

2009-02-18T10:33:00.002+01:00

Hallo iedereen,

Hier ben ik weer met een berichtje uit Japan.

Aangezien ik mijn dagen hier slijt met filmpjes bekijken op internet, en muziek beluisteren, wordt het maar eens tijd dat ik jullie een update geef over de gebeurtenissen in Thailand. Inderdaad, enkel de gebeurtenissen in Thailand, aangezien we niet in Cambodja geraakt zijn. Ik had reeds geschreven over het visumprobleem dat zich kon voordoen bij Simona, uit Litouwen. En inderdaad, toen we aankwamen in Bangkok bleek al snel dat we het land niet zouden kunnen verlaten; ze had immers een “single-entry permit” gekregen, waardoor zij het land niet meer zou in kunnen binnen de periode waarin die permit geldig was.

29-30 januari: Eigenlijk was ik niet van plan om te gaan slapen, aangezien we rond 5u ’s morgens naar het station moesten vertrekken. H ad ’s nachts nog wat met Dimitri gebabbeld op skype, maar uiteindelijk sloeg de vermoeidheid heel erg toe, en ben ik toch maar een uurtje gaan slapen, alvorens een douche te nemen die mij wakker moest maken en houden voor de rest van de dag :) Rond 4u ontbeten, en jaja, om 5u waren we al op de baan. Zac (Amerikaan) was er toch niet helemaal gerust op, en had ons toch liever met een jongen zien vertrekken, dan 3 meisjes helemaal alleen. Want “wat als ze jullie daar kidnappen en we jullie nooit meer terugzien” :P Alsof een jongen dat zou kunnen verhelpen :P Mooi op tijd aangekomen in de luchthaven heb ik mijn geld gewisseld voor Amerikaanse dollars, die ik nadien in Thailand gewisseld heb naar Thaise baht. De vlucht verliep zeer rustig en aangenaam. Ik denk dat we 5 uur gevlogen hebben, maar door het uurverschil is het allemaal wat troebel.
Aangekomen in Bangkok moest Simona zoals eerder gezegd een visum aanvragen, en dus hebben we daar wat tijd verspeeld :) Nadien was het enkel aanschuiven aan de douane, en na een fotootje te laten genomen hebben, bevonden we ons officieel en legaal in Thailand. We hebben ons toch even omgekleed/ opgefrist in de toiletten, want de hitte sloeg meteen hard toe. Een ticketje later, zaten we op de Airport Express naar het centrum van Bangkok. Net zoals in Japan (Tokyo, Narita) ligt de luchthaven van Bangkok ongeveer een uur buiten Bangkok zelf.
Aangekomen in Bangkok vlogen allerhande verkopers, “gidsen” en “mensen van de informatiedienst” op ons af. Nog een chance dat ik een kaartje bij had waarop goed uitgelegd stond waar ons hostel zich bevond. Na amper 10 minuutjes wandelen in de verzengende hitte kwamen we aan in het hostel. Een mooie kamer stond daar op ons te wachten. Echt een heel mooi en proper hostel om te verblijven, ik kan het iedereen aanraden die ooit naar Bangkok gaat, plus, ’t was goedkoop :)
We hebben ons eerst wat opgefrist, opnieuw ja, en wat informatie aan de eigenares van het hostel gevraagd, en zijn dan naar de “Night Market” in Lumpini getrokken. Onmiddellijk veel te zien, en natuurlijk ook veel gerief dat het kopen waard was, maar we hebben ons toch ingehouden :) Daar ook goedkoop gegeten, denk aan 50 baht voor een maaltijd= 1,12 euro ongeveer. We zijn eigenlijk vrij vroeg weer teruggekeerd en hebben onze plannen voor de volgende dag overlopen. Al snel beseften we dat we nog een extra dag zouden nodig hebben om de stad te kunnen verkennen. We hadden immers aanvankelijk maar voor 2 nachten geboekt, gelukkig konden we nog 1 nacht langer blijven. Dat zorgde meteen al voor minder stress.

31 januari: We hadden wat raad gevraagd aan de eigenares van het hostel, en zouden dus naar het oude stadsgedeelte van Bangkok gaan, om daar de mooie tempels en het paleis te bezoeken. Zij raadde ons aan om een bus te nemen, aangezien die maar 10 baht zou kosten. Na 30 min. wachten bleek die bus toch niet te komen, dus begonnen we te wandelen. Dat bleek ook tegen te vallen, aangezien er nogal veel straatjes waren die niet op de kaart stonden, en we ons niet meer konden oriënteren. Onderweg ook een paar “vriendelijke, oprecht geïnteresseerde mensen” tegen gekomen. Die we steeds vriendelijk afgescheept hebben :) Ik moet zeggen, ik had voordien vanalles gelezen over de scams in Thailand, en veel van de mensen die we tegenkwamen deden exact wat er geschreven stond in die tekstjes. Gevolg: ik werd redelijk paranoïde, want alles leek wel een “scam”. Nu ja, ik denk toch dat we veel vermeden hebben door paranoïde te reageren, eerlijk gezegd. Dus dus, terug naar de zoektocht naar de tempels. Toch maar een tuk tuk genomen, die ons mooi op de plaats afgezet heeft waar we wouden zijn. Achteraf bekeken hebben we wel redelijk overbetaald, maar kom… We waren al blij dat we daar waren, en ’t is niet dat ’t zoveel geld was :POver de tempels zelf kan ik niet zo veel zeggen, behalve dat ze gigantisch goed onderhouden zijn, en er veel (blad)goud te vinden is. De foto’s zeggen meer dan wat ik kan uitleggen…
Nadien zijn we naar het paleis geweest. Dat kostte redelijk veel om binnen te mogen (500 baht), en iedereen moet ook deftig gekleed zijn: geen minirokjes, topjes, sandalen enzo. Gelukkig had ik een T-shirt bij en kon ik die boven mijn topje aandoen. Sandalen werden toch toegelaten, gelukkig :) Het paleis zelf leek wel een paradijs, met onmetelijke rijkdommen… Goud, goud en nog eens goud, overal! Bijna waren we niet naar het paleis gegaan, omdat opnieuw van die “mensen met goedbedoelde raad” ons zeiden dat het paleis gesloten was omwille van een boeddhistische feestdag. In de dingen die ik gelezen had stond overal geschreven dat er geen boeddhistische feestdag bestaat :P Die mensen kunnen maar proberen, en waarschijnlijk trappen er ook mensen in, die zij dan een rondleiding –tegen betaling natuurlijk- kunnen geven. De prijs van zo’n rondleiding is niet echt hoog, maar meestal nemen ze je mee naar winkels waar zij commissies krijgen op het aantal klanten dat zij meebrengen. ’s Avonds zijn we in de buurt van het paleis op een traditionele markt gaan eten, wederom goedkoop en lekker. :) We hebben die avond nog een heel grote wandeling gemaakt, en hebben in een plaatselijke boekenhandel de “Lonely Planet Guide voor Thailand” gekocht. Kwestie van wat meer informatie ter hand te hebben. :)

1 februari: lang geslapen, want de hitte maakt een mens nog meer moe dan bij normaal weer. Op ons gemak gegeten en een wandeling van de Lonely Planet gemaakt. We zijn gaan rondwandelen in China Town, niet bijzonder interessant, aangezien er alleen maar Chinese karakters en Chinees eten te bespeuren valt :P We zijn op tijd terug gekeerd naar het hostel en hebben een vlucht geboekt naar Phuket, voor het einde van die week. Ook reservaties gemaakt voor hostel in Ayutthaya. Bijzonder leuk dat je zulke reservatie amper 1 of 2 dagen op voorhand kan maken. ’s Avonds zijn we met de Skytrain naar Siam, het meer moderne gedeelte van de stad, gegaan. Daar hebben we ook voor het eerst kennis gemaakt met “new-halfs”: mannen in vrouwen outfit. Ik wist wel dat Thailand er voor bekend stond, maar dat het allemaal zo vrij was, wist ik niet. Nu ja, die mensen doen ook maar hun gedacht he :)

2 februari: ’s morgens de trein naar Ayutthaya genomen. Ayutthaya is ongeveer 2 uur ten noorden van Bangkok, en om daar te geraken hebben we een 3de klasse-trein gebruikt. Eigenlijk niet zo erg, gewoon heel veel volk in een trein zonder airco, waar de ruiten openstaan. Om de 2 seconden passeert er ook iemand die eten en/of drinken verkoopt. Je moet geen honger lijden op de trein, want ’t kost ochot 20 baht.
Aangekomen in Ayutthaya station moesten we op zoek naar een overzetbootje, aangezien de stad eigenlijk volledig omringd is door een rivier. Moet zeggen dat ik mij niet geheel veilig voelde op het bootje, maar ’t duurde gelukkig maar 2 minuten ofzo. Deze keer weer op zoek naar ons hostel, en ’t verliep wat moeilijker dan gedacht. ’t Was natuurlijk weer heel warm, en gepakt en gezakt is het toch niet geheel aangenaam om rond te tsjokken. Hostel gevonden, wederom een zeer aangename verblijfplaats met bijhorende vijver en terras. De eigenares was ook een heel lief, tof madammetje. Zij bood ons een tuk-tuk-tour aan, voor heel weinig geld. En, ’t was de moeite. We hebben heel wat mooie dingen gezien, die we anders nooit konden zien, aangezien ze buiten de stad/ aan de andere kant van de rivier lagen. We hebben ook een stop gemaakt bij een olifanten-boerderij. Schattig schattig :) De olifanten zagen er goed uit, was content dat te zien, want vaak worden die beesten toch maar uitgebuit. Ik zag dat er ook redelijk wat buitenlandse verzorgers daar werkten, is toch altijd iets meer koosjer, denk ik. De laatste stop was de avondmarkt, waar we zoals steeds goedkoop gegeten hebben, en onze eerste Thaise pint gedronken hebben. Ze smaakte ferm! :D

3 februari: ’s Morgens hebben we rustig ontbeten en ons hotel voor Chiang Mai vastgelegd. De eigenares van het hostel wou voor ons bellen, in ’t Thais gaat ’t altijd wat vlotter. Echter, het eerste hostel dat ze belde, haakte onmiddellijk in, waarop zij een “no good no good” uitbracht :P Lijkt niet zo grappig, maar voor ons is het gedurende gans de reis grappig gebleven :) Het volgende hotel dat ze belde bood onmiddellijk aan ons op te halen aan het station, wat zij bijzonder goed vond. ’t Was gratis, en ze kreeg een goede service, vond ze. Er kwamen vaak mensen naar haar hostel die vroegen of zij hostels kende in Chiang Mai, en die kende ze niet aangezien ze altijd bij haar neef daar verbleef. Ze heeft het adres en telefoonnummer dus opgeschreven, en zou dat hotel vanaf nu doorgeven aan toekomstige klanten.
Na ongeveer een uur op de trein kwamen we aan in Lop Buri, weer een stadje met veel ruïnes. Heel veel mooie gebouwen, of tenminste de overblijfselen ervan, die heel erg op Angkor Wat in Cambodja lijken. Vandaar onze interesse ook :) Aangezien we niet naar Angkor Wat zelf konden gaan, hebben we alle “imitaties” opgezocht :P Lop Buri zelf is een miniem stadje, waar apen vrij rondlopen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik 500 apen gezien heb! Vanuit Lop Buri gingen we de slaaptrein op naar Chiang Mai, een reis van 12 uren. Aangekomen in ’t station bleek al snel dat de trein 1 uur vertraging had, niet dat we daar van schrokken :P Want toen we de trein naar Lop Buri wilden nemen ’s middags, had die ook al 2 uur vertraging :P De treinreis zelf verliep bijzonder comfortabel. ’t Bed was goed, en ik heb goed geslapen… ware het niet dat de airco veel te koud stond. Mannekes toch, iedereen liep daar rond in een dikke broek en dikke trui, omdat het zo koud was. Ik snap wel dat ze ’t fris willen houden, omdat ’t buiten zo warm is, maar toch; ’t was er een beetje over.

Ok, hier stopt mijn eerste verslagje, want heb al 3 bladzijden geschreven nu. Ja, ik typ eerst in Word, want als internet crasht, dan ben ik al mijn tekst kwijt… vandaar!
Ik probeer het volledige reisverslag voor zaterdag online te krijgen, aangezien dan mijn ouders en zus in Japan aankomen.

Tot later!

bijna terug in Japan

2009-02-12T13:35:00.002+01:00

Hallo iedereen,

ik was de blog even uit het oog verloren, en hupla, mijn vakantie in Thailand zit er al bijna op.
Dat betekent dus dat ik jullie binnenkort vanuit Japan zal updaten over mijn wel en wee in dit toch wel bijzondere land.

Momenteel verblijven we in Patong, op het eiland Phuket- u allen bekend door de tsunami die hier gepasseerd is in 2004. Morgen zullen we naar Phuket-town gaan, en daar onze laatste dag spenderen, alvorens op de vlieger richting Bangkok te stappen. Het zal een vrij lange dag worden, aangezien de vlieger in Phuket maar om 23u vertrekt, en we rond half 1 's nachts aankomen in Bangkok. Dat op zich valt heel goed mee, maar het ambetante punt is dat we om 8u het vliegtuig opmoeten richting Tokyo, en we dus eigenlijk de nacht moeten doorbrengen in de luchthaven in Bangkok. Mja, er is niet veel aan te doen, en we zullen proberen er het beste van te maken.

Ik bericht jullie in de loop van de volgende week over een vakantie die voor herhaling vatbaar is :)

groetjes!

ellen in Thailand

2009-01-30T16:41:00.002+01:00

hallo hallo

ik ben goed en wel aangekomen in Thailand!

Eerste indrukken: warm, vuil, druk :)

vanaf morgen begint de echte zoektocht in het 'land van de glimlach', ik probeer af en toe iets te laten weten!

tot later...

1ste semester: over-and-out

2009-01-25T08:57:00.002+01:00

Dag iedereen,

Hier ben ik weer met wat nieuws uit het verre Tokyo.

Zoals in het vorig bericht reeds gezegd, was het deze week bijna over-and-out met de lessen. Een paar huistaakjes, testjes en het schrijven van een report, plus bijhorende spreekbeurt kwamen deze week aan de beurt. Moet zeggen dat het een zeer relaxe week was, op het saaie af. Maar ja, ik heb 3 maand (ongeveer) goed moeten doorwerken, dus mocht dat nu ook wel eens zo zijn vind ik :)

Woensdag in de “mondelinge les” 口頭表現 (kōtōhyōgen) hebben we niet veel meer uitgespookt dan een taartje eten en thee drinken. Dat taartje was lékker lékker! En, ’t zag er gigantisch duur uit! Maar kom :)
Donderdag in de “schrijfles” 文章表現 (bunshōhyōgen) moest ik een verslag indienen, over een enquête die ik afgenomen had van 15 buitenlandse studenten en Japanse studenten, en daarover moest ik dan een korte spreekbeurt houden. Al bij al vrij vlot gegaan, was content. Omdat het ook hier de laatste les was –en we deze sensei 先生niet meer in een andere les zullen tegenkomen- had ze allerhande –wederom duur-uitziende – taartjes gekocht en 2 grote pizza’s besteld. Op de pizza’s stond de prijs: 6000yen… Reken maar uit! Daarbovenop nog allerhande snoepjes en drankjes.
Vrijdag was het ook de laatste “intensive Japanese les”, en ook hier was er voor eten gezorgd. Deze was het sushi, en allerhande andere rijst-dingen :) Heel lekker moet ik zeggen.
Achteraf heb ik me toch afgevraagd of de docenten dit zelf moeten betalen of niet? Ik vermoed van wel, want sommige docenten hebben geen versnaperingetje aangeboden. Kom ja, ’t is wel bijzonder aangenaam…

Deze maandag ben ik naar het Immigration Bureau geweest om een re-entry permit aan te vragen, voor wanneer ik terug kom uit Thailand. Was op een 10 min. geklaard, dus dat was wel goed. Het heen-en-terug-traject kostte ons namelijk 2u30min…

Dus… de reis naar Thailand ligt vast ja! Vorige week zondag zijn we ons vliegtuigticket gaan boeken, en voilà, we zijn bijna klaar om te vertrekken.
Inderdaad, bijna, want er moet nog een hotel geboekt worden om bij aankomst te kunnen overnachten. En ik moet ook nog gaan informeren in de bank hoe het zit met de omwisseling van yen in de luchthaven ban Bangkok. Misschien maar beter om hier al US Dollars aan te vragen, maar ’t zou kunnen dat ik daarvoor een beetje te laat ben. Mja, dat zijn zorgen voor morgen :)
Korte vluchtgegevens: vertrek is 30 januari (jaja, vrijdag!!! :D) om 9u45 in Tokyo, Narita aankomst in Thailand Bangkok om 14u45. We keren terug naar Japan op zaterdag 14 februari (phoe, Valentijn :P), vertrekken in Bangkok om 08u20 en zullen weer voet aan grond zetten in Narita om 16u00.
In Thailand is het wel 2 uur vroeger dan hier= 6uur later dan in België. Dat betekent ook dat we eigenlijk 7 uur vliegen. Bah, vrij ver; maar kom. Wat zou ik anders moeten doen tijdens die 2 maanden vakantie :P
Nog een klein probleem is dat één van mijn metgezellen uit Litouwen komt, en Thailand niet binnenkan zonder visum-aanvraag. Claudia en ik, als UK’er en Belg, kunnen zonder problemen het land in, wij hebben geen visum nodig. Simona moet in de luchthaven van Bangkok een toeristenvisum aanvragen, omdat ze –en ik herhaal letterlijk-“een arme Oost-Europeaan is”. Ze moet er zelf wel een beetje om lachen, nog een chance. ’t Zou normaal ook geen probleem mogen zijn, aangezien haar toch al wel een paar ‘arme Oost-Europeanen’ zijn voorgegaan :P
’t Zou dan natuurlijk wel kunnen dat zij het land niet mag verlaten, en dat we dus niet naar Cambodja kunnen gaan, maar dat zien we dan wel. ’t Zou wel jammer zijn, omdat we graag toch een dag of 5 in Cambodja zouden spenderen aan het bezoeken van Angkor Wat (http://en.wikipedia.org/wiki/Angkor_Wat -danku Wikipedia) en Phnom Phen, met zijn Killing Fields.

Tot en met vrijdag zal het hier wel een beetje spannend zijn:
Maandag laatste 2 lessen, bestaande uit een spreekbeurt en een test. ’s Avonds staat er een gratis feestje van de universiteit op het programma. Jeuj, we moeten geen avondeten kopen/ maken :P
Dinsdag staat er karaoke op het programma (de eerste waar ik mij aan zal wagen), en indien dat niet doorgaat zal er wel een ander feestje zijn.
Woensdag is er nog niets gepland, maar daar kan snel verandering in komen :P
Donderdag is er blijkbaar weer een feestje, maar ik ga mij daar niet aan wagen, aangezien we...
Vrijdag om 5u moeten vertrekken richting station, zodat we aan een mooie reis kunnen beginnen, zonder onze vlucht te missen :)

Ik probeer jullie nog een kort berichtje te laten vooraleer ik vertrek. Hopelijk kan ik ook kleine updates doen vanuit Thailand en Cambodja.

Groetjes van een over-enthousiaste en zenuwachtige ellen, die snel op reis wil vertrekken! :)

update, in de mate van het mogelijke

2009-01-18T05:32:00.002+01:00

Hallo iedereen,

hier is het "langverwachte" bericht, eindelijk!
't Is eigenlijk moeilijk om ergens te beginnen, aangezien er al zoveel tijd verstreken is.

Ik denk dat ik misschien moet beginnen bij de periode dat Dimitri hier bij me was.19 december: Nog een herhalingstest te doen, op veel punten, dus tegen mijn zin toch naar de les te gaan. Kon daardoor niet naar de luchthaven gaan om Dimitri op te halen, en heb hem dus aan zijn lot moeten overlaten tot in 新宿(Shinjuku). Ik was daar niet content mee, maar hij heeft dat zeer flink gedaan. :) Uiteindelijk was hij al voor mij in 't station, ook al woon ik er op 10 min van. 't Is nogal moeilijk om uit te leggen hoe blij ik was toen ik hem daar zag staan, met zijn grote valies, en in dit vreemde land.
De eerste dag onze tijd wat verdaan en ingecheckt in het hotel.

Pff, 't is eigenlijk al moeilijk om alles nog op te schrijven. Ik herinner mij niet alles meer om 't nog grondig op te schrijven.

Kort: we zijn naar allerhande plaatsen in Tokyo geweest, naar Kyoto　京都 (mooi, en als mijn ouders komen ga ik voor 3 dagen, jeuj), naar Kamakura　鎌倉 (met mooi weer in de voormiddag), naar Hakone 　箱根(met slecht weer, en te duur vervoer)...

Van oud naar nieuw hebben we meegemaakt in een tempel, maar 't was voor mij nogal een teleurstelling. Geen vuurwerk, alleen ballonnen. Mja, niets aan te doen. Nadien 5 uur gaan drinken, en tegen 6u30 ofzo in ons bed.

Volgende dag naar Odaiba geweest, waar Dimitri zo blij was als een klein kind toen hij een Ducati-winkel zag. :) Schattig!

Ook nog een boottocht op de Sumidaga-rivier 隅田川 gedaan, terwijl het heeeeeel mooi weer was. Heel leuke dag!

Uiteindelijk op 7 januari afscheid moeten nemen, en zoals in 1 van de vorige blogs reeds geschreven, 't viel mij zwaar. Maar nu zijn we bijna 2 weken verder, en er zijn weer nieuwe dingen om naar uit te kijken, dus 't gemis is er nog steeds, maar ik ben er weeral aan gewend geraakt... Of toch in de mate van het mogelijke.
Ik moet wel zeggen dat die -bijna- drie weken samen mij heel veel deugd gedaan hebben, en ik dat het een van de betere periodes -misschien/ waarschijnlijk wel de beste- waren hier in Japan! Bedankt schattebout :)

Nadien toch een dag of 2 slecht gezind geweest, en verdrietig. Maar opeens was er weer les, dus heb ik mij daar maar in gesmeten.
Allerhande testen kleuren mijn dag weer :D

10 dagen na nieuwjaar hebben we nog een "nieuwjaarsfeestje" gehouden. Leuk, met veel alcohol en ambiance, op z'n Japans dus.

Nu, nog 6 dagen les, ja, want opeens heb ik gehoord dat we 26jan ook nog les hebben... Waar halen ze het, op maandag nog les geven, en dinsdag begint de "grote vakantie" dan... We zullen het maar steken op het "Japans zijn" zeker?! :)

Maar dus... na die paar dagen afzien, komen er heel leuke dagen... o.a. een reis naar Thailand en Cambodja. Die ga ik normaal straks gaan boeken, dus ik hou jullie nog op de hoogte.

Deze blog bevat niet te veel info, maar mijn hersenen kunnen niet alles meer onthouden. Mijn excuses! :)

Tot de volgende; en dat zal waarschijnlijk volgend weekend zijn!
Groetjes,
ellen

terug onder de levenden

2009-01-15T11:05:00.003+01:00

Hallo iedereen,

gewoon even een kort berichtje om te laten weten dat ik nog steeds leef. :)
Ik hoop dit weekend een blogberichtje te kunnen schrijven, met wat info over de laatste maand.
Maar, aangezien hier de laatste schoolweek bijna ingaat, is het extra druk, dus ik kan niets beloven!

Groetjes,

ellen

bijna een maand

2009-01-07T08:44:00.002+01:00

Ja, 't is nu bijna een maand geleden dat ik nog een berichtje geschreven heb...
Niet flink van mij, maar kom :)
Ik had een mooi excuus, zijnde mijn schattebout die hier op bezoek was, om mij niet te hoeven bezig houden met internet-gedoe.

Jammer maar helaas heeft mijn geliefde mij vanmiddag verlaten, om weder te keren naar het uiterst koude België. Ik moet toegeven dat mijn hoofd niet meteen naar het schrijven van een blog staat, aangezien 't afscheid me zo mogelijk nog zwaarder viel dan in september.
Daarbovenop heb ik nog 11 dagen les (morgen en overmorgen, plus 2 weken min 12 januari=feestdag), die toch nog enige inspanning vergen, en waar ik me nu dus volop ga op storten.

Ik beloof jullie een update, als het zonnetje in mij en de glimlach op mijn gezicht teruggekeerd zijn...

Groetjes,
e

naar de rechtbank enzo :)

2008-12-15T11:54:00.000+01:00

Hallo iedereen,

Deze week toch een paar dingen gebeurd die het vermelden waard zijn.
Ik begin bij woensdag:
Woensdag had ik de kans om naar de rechtbank te gaan, en een echt proces mee te maken. Had me dus ingeschreven, maar niet verwacht dat ik mee zou kunnen gaan. Bleek een vrij populaire uitstap te zijn. Was 1 van de 3 gelukkige buitenlandse studenten die mee konden (al de rest was inderdaad Japanner). Deze uitstap werd georganiseerd in het kader van het jury-systeem dat zal ingevoerd worden in mei volgend jaar. Hier wordt nog steeds elke zaak door één of meerdere rechters beslist, and that’s it. Het nieuwe systeem is vergelijkbaar met dat wat we in België hebben bij een zaak die voor het Hof van Assisen komt.
Heb dus uiteindelijk 2 processen gezien, en dat op 75 minuten. Waren natuurlijk kleine zaken, en werd onmiddellijk na de tenlastelegging en verdediging enzo een uitspraak gedaan. Ik moet zeggen dat het nogal indrukwekkend was; niet de rechtzaal zelf, want die is zo groot als onze living (nenee, zo klein ook weer niet, maar zeker niet groot), maar wel het feit dat de beklaagde op 1 meter van het publiek zit, en het publiek komt en gaat.
Na die twee processen was het tijd voor een verdere uitleg over het nieuwe systeem, waarbij we vragen konden stellen en uiteindelijk zelf op de plaats van de rechter konden plaatsnemen met een (versleten) toga aan :) Natuurlijk heb ik wel een paar foto’s, maar ik mag ze niet verspreiden. Er werd zeer nadrukkelijk gezegd dat ze niet op facebook of een blog mochten gezet worden, dus zal ik mij maar braafjes aan de regels houden.

Donderdag waren meter en pepe bij ons thuis (in Ddl welteverstaan), en dus was het tijd om eens met hen een klapke te doen. Geen al te extreme reacties, was ik wel blij om. Was een beetje bang om traantjes te zien ofzo, maar alles is heel “beschaafd” verlopen :P Ze missen mij nog niet zooo erg :P

Vrijdag stond er een uitstapje op het programma, maar kon niet doorgaan wegens ziekte van één van de deelnemers.. jammer maar helaas, zal later nog wel eens lukken.

Zaterdag ben ik eerst samen met Simona een speech-contest gaan bijwonen. Als toeschouwers! Claudia nam deel, en dus moesten we haar toch wat gaan aanmoedigen. Ze heeft niet gewonnen, maar ’t was wel heel goed; en eerlijk gezegd zat er geen enkele slechte voordracht in, ze waren aan elkaar gewaagd.
Nadien stond de Christmas-party (zie vorig bericht) op het programma: verkleed zijn was verplicht. Nu ja, niet verplicht, maar onder groepsdruk doet een mens dan toch een stom kostuumpje aan.
Ik moet zeggen dat dit feestje het eerste échte feestje was dat ik hier meegemaakt heb. ’t Was zwaar de moeite, en ben blij dat ik geweest ben! Natuurlijk duurde het kerstfeestje maar van 18tot20u (op z’n Japans hé!), maar nadien zijn we naar een club getrokken. Was hier nog niet naar een club geweest, en weet eigenlijk niet of het voor herhaling vatbaar is… De jongens-meisjes verhouding was niet echt wat het moest zijn (lees: dubbel zoveel jongens als meisjes), en dus was het niet altijd even comfortabel om zich voort te bewegen of te dansen. Nu ja, kom, ‘k ben daar nu ook eens geweest, en da’s leuk meegenomen.
Nadien ook voor de eerste keer een taxi genomen, ’t is me toch wat te duur om vaker te nemen, maar wel praktisch als je om 4u (des nachts) nog ergens naartoe wil natuurlijk.

Zondag niet veel gedaan, behalve de gevolgen van zaterdag(avond&-nacht) gedragen (jaja… :P), en op skype met m, p, L en D gebabbeld.
‘k Zou het nog bijna vergeten, ik was wel in staat om te studeren voor een test die ik vandaag had :P Flinke ellen! :P

Deze week staan er ook nog een paar leuke dingen op het programma, maar het allerbelangrijkste: wanneer ik vrijdag opsta, bevindt mijn honnepon zich in het Japanse luchtruim! Iets later dan natuurlijk (/ hopelijk) op Japanse bodem :P Tijd om van de vakantie te genieten, met mijn lieve schat aan mijn zijde, effenaf iets om naar uit te kijken :D
We hebben al een paar uitstapjes gepland, dus ik hou jullie zeker op de hoogte!

Tot later!

2 weken-blog

2008-12-07T06:04:00.000+01:00

Jaja, ’t is gebeurd… 2 weken niets van mij laten horen, foei ellen, foei!
Mja, nee, ik denk niet dat iedereen vol spanning zit te wachten op mijn super-spannende berichten uit Japan, allez, als ik eerlijk ben hoop ik dat eigenlijk wel :)

Een kort verslagje van de week die ik “overgeslagen” heb:
Woensdag 26 november was er Japan Study, georganiseerd door Niji no Kai. Deze keer ging de sessie over nieuwjaar en kerstmis, en hebben we ook een typisch Japans kerstkaartje gekregen en geschreven :) Leuk, binnen een week of 3 zal ik dus van een Japanner een kaartje in de bus krijgen :)
Zaterdag 29 november was het Claudia’s verjaardag. Plan was om naar een club te gaan, maar omdat er enkele minderjarigen (hier min20-jarigen) bij waren, hebben we dat plan maar op de lange baan geschoven. Waarschijnlijk was het ook wat te duur; dus da’s voor wat later als we opeens rijk geworden zijn :P Samen iets gaan eten in een heel leuk café-restaurant (moet er zeker met Dimitri ook naartoe!), en dan nog wat gaan drinken. Uiteindelijk waren we vrij vroeg thuis, vooral omdat de Japanners hun laatste trein (終電, shūden) moesten halen. De plaats waar we nog iets gaan drinken waren was wel duur… Ik wil zeggen dat de werkelijke prijs nergens te bespeuren was op de drankkaart, gevolg, toen we wouden betalen kwam er nog een soort van “service fee” of iets in die aard, bovenop. Ipv 850 yen voor 1 drankje werd het dus opeens 1200 yen… Was wel even slikken, maar kom, voor 1keer kan dat geen kwaad.
Ook iets ambetant meegemaakt terwijl we stonden te wachten op mensen, een vieze oude vent die zich precies wel aangetrokken voelde tot enkele westerse meisjes, en die ons aansprak, en vieze praat verkocht, én ons zelfs achtervolgde toen we ’t op een “lopen” zetten. Nu ja, opeens verdween hij, dus ja, eind goed al goed.
Oja, in de vroege namiddag was ik ook nog richting 上野 (Ueno, plaats in Tokyo) getrokken, om het hotel waar Dimitri en ik 10 dagen zullen verblijven, even te gaan spotten… Meneer was ongerust, en wou alles toch eens bevestigd zien :P Als een braaf lief ben ik dan maar naar ginder gegaan, en heb alles bevestigd :) Nogmaals, te goed voor deze wereld :D

Over naar deze week:
Donderdag naar de film met wat mensen van Niji No Kai. Het was de eerste keer dat ik hier naar de cinema zou gaan, dus was wel benieuwd. De film die we zouden gaan zien was ハッピーフライト (Happii Furaito, Happy Flight), en helemaal van Japanse makelij… Allez nee, dat weet ik niet, maar ’t was in ’t Japans te doen. Was wel wat bang dat ‘k het niet echt ging snappen, maar nee hoor, no problemo! :) Natuurlijk was er hier en daar iets dat ik niet volledig snapte, maar het overgrote gedeelte goed begrepen, en zelfs mopjes begrepen… ’t Zal precies toch moeten zijn dat mijn japans er wat op verbeterd :D
Heb mij natuurlijk ook eens geïnformeerd hoe het zit met de buitenlandse films die ze daar afspelen, d.i. of ze ondertitels gebruiken ofwel of ze dubben. Gelukkig ondertitelen ze de Engelse/ Amerikaanse films; ellen zal dus nog wel een paar keer gaan :)
Wil eigenlijk vooral Quantom Of Solace zien (de nieuwe Bond), maar die komt hier pas 24 januari uit… traag traag!
Nadien nog iets gaan eten, en dan op zoek naar een kostuum. Jaja, een kostuum! Een écht verkleedpartij-kostuum :P 13 december is er namelijk een kerstfeestje, en omdat er met Halloween niet echt iets georganiseerd was, wordt het kerstfeestje een verkleedfeestje :)
Heb me een Santa Clara-pakje aangeschaft, maar ’t is me toch wat kort, dus zal er toch een lange broek onder moeten gedragen worden, jammer maar helaas.
Vrijdag 5 december niet in het andere gebouw tot ’s nachts gebabbeld en gelachen met de kotgenoten, want… Dimitri en ik waren 3jaar samen dan. Dus, mijn hele avond aan Skype en hem gespendeerd :) Drie jaar samen, de tijd vliegt…
Gisteren (6 dec) is de Sint niet langsgekomen, dus heb ik maar zelf voor mijn cadeautjes gezorgd :P Samen met Claudia, Katya en Simona naar 原宿 (Harajuku) gegaan. Eerste stop was Gap, er waren wel wat solden –waarom weet ik niet, maar dat is onbelangrijk!- en dus heb ik mijn slag geslagen. Een kleedje aan -70%, dat kan al tellen :) Nadien iets gaan eten in een burgerding, de 2de keer in 3 maand dat ik frietjes gegeten heb. Moet zeggen, ze hebben gesmaakt, maar ‘k had ze eigenlijk nog niet echt gemist. Ok, volgende stop: H&M… Man man man, interessant. Veel interessanter dan die in Ginza (銀座), want hier was ook de “jongerenlijn” beschikbaar. Heb dus eindelijk een paar leuke T-shirtjes gevonden, en ook veel oorringen. ’t Was nodig, want ik draag altijd dezelfde hier, en dat kan toch niet he!? :P
Oh, nog vergeten dat ik tussen eetplaats en H&M laarzen gekocht heb. Jawel, ellen heeft laarzen gevonden, in Japan zowaar. Ok, voor wie dit niet snapt: het is zowaar onmogelijk voor mij om in België laarzen of iets in die aard te vinden, wegens te dikke kuiten :) Nu, de laarzen die ik hier gekocht heb, zijn niet heel hoog ofzo, maar toch hoger dan de enkellaarsjes die ik thuis gekocht had. Ik dus weer blij!
Na de winkeltocht in H&M een crêpe gegeten. Een panne(n?)koek met vanalles en nog wat erin geduwd. Ik heb eentje gekocht met aardbeien en ijs, lekker, maar zwaar, amai.
Weer de trein op richting 新宿 (Shinjuku), want Simona wou nog een mp3-speler kopen, en ik eerlijk gezegd ook. Katya had nog een iets te doen voor school, dus die keerde terug naar de dorm, met 3 dus verder. In Yodobashicamera heb ik een mp3-speler gekocht, lijkend op een Ipod, maar ’t is er geen ah nee! :) Doordat ik al heel wat dingen gekocht had in Yodobashicamera, had ik al veel punten gespaard. Die punten kan je op elk moment gebruiken om een aankoop te betalen. En dat heb ik dus gedaan. Gevolg: een 4GB mp3-speler, met groot scherm, waarop filmpjes en foto’s kunnen afgespeeld worden. En dat gratis :) ’t Is niet zo’n speciaal ding, maar toch leuk om te hebben :)

Voor de rest, vandaag wordt weer een studeerdag, of tenminste een dag waarbij ik al mijn gerief in orde moet zetten. Waarschijnlijk ook een gesprekje met m, p en L. Misschien ook met Dimitri.

Ik doe mijn best om volgende week wel weer te bloggen :P

Toedeloedeloe!

lomp en een leuk weekend

2008-11-24T07:47:00.001+01:00

Dag iedereen!

Weer even een kort tekstje over het verloop van de voorgaande week :)

Maandag een schone knieval gedaan, letterlijk weliswaar. Uitgegleden in een gang, en nogal hard terechtgekomen. Gevolg: twee zwarte knieën (nee, niet eens blauw), en een pijnlijke enkel (zelfs tot vandaag).

Voor de rest weer les, huiswerk, toetsjes, taakjes, … :)

Vrijdag was het een vrije dag voor de studenten van het Intensive Japanese Program. Leuk leuk leuk, en nog meer omdat ik me ingeschreven had om een uitstap te maken samen met een groep van de IJP-studenten. De plaats waar het om ging was Hakone, maar onderweg wel vanalles en nog wat gezien. Vrijdagmorgen vroeg vertrokken met de bus. De eerste stop was 山中湖 (Yamanaka-ko, Yamanaka-lake), van waaruit we 富士山　(Fuji-san, Mount Fuji) goed konden zien. Het moet gezegd, toen ik dé berg der bergen zag, was ik toch wel even sprakeloos. Hij is zooooooo mooi! Al vanop de bus zagen we hem, en iedereen was echt aan dat beeld gekluisterd. Zeer de moeite waard! Gedurende de hele dag konden we hem zien, en het zicht bleef fantastisch!
Ergens in een service-area gegeten, en dan richting de Asahi- brouwerij (1 van de verschillende weliswaar). Het bezoek op zich is niet echt de moeite, allez ja, nogal saai, maar achteraf mocht er geproefd worden, en dat was al veel interessanter natuurlijk :D
Na dat bezoek richting hotel gereden. Onderweg wel even op een afgelegen plaats gestopt, maar wat een zicht op Mount Fuji. De avond was reeds gevallen en alle lichtjes in de stadjes voor de berg gaven het een zeer speciale touche :)
Aangekomen in het hotel was het eerste doel om in de 温泉 (onsen, warmwaterbron/ -bad) te geraken. Belangrijk detail hier: totaal naakt, met allemaal andere meisjes en vrouwen samen in een bad zitten… enige schaamte moet toch overwonnen worden. Ik denk dat dat wel duidelijk is! Nu ja, aangezien iedereen naakt was, voelde iedereen zich wel wat beschaamd, dus ik was toch niet alleen. Al de schaamte viel van mij af, toen ik uiteindelijk buiten zat, in dat gigantisch warm bad… zo een goed gevoel! Heel relax, en aangenaam. Jaja, voor herhaling vatbaar!
Nadien in het hotel ons avondmaal gegeten, allemaal typisch Japanse dingen, niet allemaal mijn smaak, maar kom. Ook karaoke en bier aanwezig, dus ’t was wel tof! Na ’t eten ben ik nog eens in de onsen gegaan, en heb naar de sterretjes gekeken. Zeer romantisch, ware het niet dat er enkel meisjes in dat bad zaten :D

Volgende ochtend veel te vroeg op, lekker ontbijt genoten, en weer bus op. Deze keer naar 大涌谷 (ōwaku-dani, Owaku-vallei), een vallei met vulkanische activiteit… Heel raar om te zien, heel veel warme damp die uit de grond komt. Maar vooral, stinken stinken stinken! Bweik!
Na die stinky plaats richting 芦ノ湖 (Ashino-ko, Ashino-lake), en daar een boot opgestapt richting Hakone. Het meer was ook mooi, zeer groot, en veel natuur te zien. Ik kon me amper voorstellen dat dit ook Japan kon zijn… Aangekomen in Hakone iets gegeten en weer de bus op naar het openluchtmuseum. Zeer veel kunst te zien, niet allemaal mijn smaak, maar kom, er zaten toch een paar interessante dingen tussen.
Weer de bus op, en gigantisch lang in de file gestaan, waardoor we 2u te laat in Waseda aankwamen. Nu ja, het was een leuke busrit, leuke mensen, veel gelachen, geslapen en gegiecheld :)

Zoals je op de foto’s wel zal kunnen zien, was Fuji-san zodanig de moeite waard, dat ik gewoon constant mijn fototoestel moest bovenhalen!

Ik ga ook eens proberen van een andere account aan te maken op een ander foto-website-ding. Ik kan immers enkel de laatste 200 foto’s laten zien, en mja… vind dat niet zo bijzonder handig. Ik laat wel iets weten als het zover is!

Ok, weer tijd om te studeren!

Tot de volgende.

een berg beklommen

2008-11-16T14:29:00.001+01:00

Hallo allemaal,

Buiten de lessen deze week toch iets gedaan :)

Maandag was er Japan Study, georganiseerd door 虹の会 (Niji no kai-regenboogclub). Ik denk dat ik Niji no kai wel al vermeld heb in vorige berichten, maar toch nog even kort een uitleg. In Japan is het zo dat op elke universiteit er heel veel circles (groepen) zijn die zich bezighouden met vanalles en nog wat. Sommige zijn sportgroepen, anderen doen iets cultureels, Niji no kai houdt zich bezig met buitenlanders en Japanners entertainen :) Dat betekent dat er allerhande “culturele” activiteiten gedaan worden, maar ook nomikai en feestjes enzo. Ik ben niet echt lid, maar ga toch veel naar hun activiteiten, en ’t is altijd heel leuk.
Dus, maandag Japan Study: ’t is niet dat we Japans leren ofzo, er worden ons gewoon een paar plaatsen in Tokyo en Japan voorgesteld, die om bepaalde dingen leuk, interessant, zeker het bezoeken waard zijn… Er zijn ook een paar quizjes, en op die vragen weet je eigenlijk nooit het antwoord, en moet je gokken, maar dat is wel leuk :)

Vrijdag ziek geworden in de les, niet zo leuk :( Buikpijn en hoofdpijn, en daarbij leek het ook overal veel te warm, dus teveel zweet… Nee, ik voelde mij niet zo goed. Daardoor moest mijn “date” met Dorien (een mede-Japanoloog uit Leuven, die aan 埼玉大学 (Saitama-daigaku, Saitama universiteit, studeert dit jaar) er aan geloven. ’t Was niet echt mogelijk om een leuke avond te beleven, en ben dus maar snel in bed gekropen. Ik moet zeggen dat het mij bijzonder veel deugd gedaan heeft!

Zaterdag laat opgestaan, en wat we in de loop van de week eens laten vallen hadden, effectief uitgevoerd: naar H&M geweest :D Jaja, H&M in Japan, mét normale maten, jawel :) Ellen was direct content! Deze keer moest er ook niet aangeschoven worden tot in Boejoemboera, dus dat was ook weeral meegenomen. Veel leuke kleren gezien en gekocht, jawel. Ik moet wel zeggen dat de H&M hier overbevolkt is zoals die bij ons is tijdens de eerste dag van de solden ofzo… Gigantisch veel volk, echt… Heel raar was wel dat er enkele buitenlanders werkten in die winkel. Toen ik uit het pashokje kwam begon ik mijn uitleg te doen en stond daar zo’n (Aziatisch uitziende) vent van H&M raar naar mij te kijken, en dan opeens “Sorry, I don’t speak Japanese”. Was me dat even verschieten! Toen ik zijn naamkaartje zag, las ik “Ethan Ching Chang Chong”. Familienaam kan ik mij niet herinneren, maar was absoluut iets Aziatisch. Een andere medewerkter had een blanke huid en lange blonde lokken, een Europese denk ik, grappig!

Vandaag net terug thuis na een zeer vermoeiende dag. Samen met Niji no kai-leden naar een berg hier in Tokyo geweest, 高尾山 (Takao-san, Mount Takao). Toch wel een klein uur op de trein gezeten, aan de voet van de berg een shuttle, of hoe noemt dat, genomen tot ergens in de helft. Van dat punt tot de top gewandeld, en ondertussen de schrijnen en 紅葉 (kōyō, verkleuren van de bladeren in de herfst) bewonderd. Toch wel wat gezweet, en gelukkig geen regen tot we op de top waren :) Eigenlijk was de afdaling pakken zwaarder, enorm steile paden, en verschrikkelijke pijn in knieën en enkels… Iedereen leek er toch wel last van te hebben. Nu ja, het was de moeite, en onze portie “sport” zit erop voor deze week :D
Nadien samen iets gaan eten en drinken, en voila, terug op kot rond 21u.
Ook nog even inkopen gedaan om morgen eten te maken, en nog wat huiswerk gemaakt.

Nu ga ik nog wat verder luisteren op Sporza naar de match Club Brugge- Anderlecht :)

Tot volgend weekend!

2 maanden in Japan

2008-11-09T07:12:00.000+01:00

Deze week is er hier echt niets, niets, maar dan ook niets gebeurd, dus kan ik niet veel schrijven.

1 ding wel: vandaag ben ik exact 2 maand in Japan, m.a.w. gisteren was het 2 maand geleden dat ik België verlaten heb. Ik moet zeggen dat de tijd in zekere zin vliegt, maar natuurlijk ook vrij traag passeert.
Ik heb al 6 weken les achter de rug, en maar 6 meer te gaan vooraleer het vakantie is. En dat komt op het zelfde neer als dat ik nog 6 weken moet wachten vooraleer ik Dimitri kan zien. Nu ja, het zal wel lukken om die periode te overleven. Daarna zal het waarschijnlijk moeilijker worden… Maar dat zijn zorgen voor later.

Nu eerst weer concentreren op talloze taakjes en toetsjes, en hopen dat de volgende 6 weken in een mum van tijd passeren, en de daarop volgende 3 weken voorbij kruipen :)

Mijn excuses voor dit teleurstellend blogbericht :D

Baseball!!

2008-11-03T03:52:00.001+01:00

Hallo allemaal,

Wéér een dag te laat, maar kom, we zullen er niet van sterven he! :)

Hoogtepunt van de week was de 野球戦 (yakyū-sen, baseball wedstrijd) tussen 早稲田大学 (Waseda daigaku, Waseda University) en 慶応大学 (Keiō daigaku, Keio University), kortweg早慶戦 (Sō-Kei-Sen, Waseda-Keio-Wedstrijd) genoemd, op zaterdag.

Er is hier een soort van baseballcompetitie tussen de 6 belangrijkste universiteiten van Tokyo. Ik zal ze snel even opnoemen: Waseda Univ., Keio Univ., Tokyo Univ., Rikkyo Univ., Meiji Univ. en Hosei Univ. ’t Is toch al een tijdje een traditie dat die 6 teams het tegen elkaar opnemen, om uit te maken welke univ nu eigenlijk echt het beste baseballteam heeft. Meer uitleg op Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Tokyo_Big_Six_Baseball_League ; er is ook een Japanse site voor de liefhebbers :P http://www.big6.gr.jp/

Zaterdag was het een belangrijke wedstrijd, want die zou bepalen of Waseda kampioen werd dit jaar of niet… en je raadt het al… jeeeeeeeeeej! Kampioen! :)

Nu, ik moet zeggen dat ik wat met een raar gevoel vertrokken ben, omdat ik geen idee had hoe het met de regels zat, maar uiteindelijk viel dat heel goed mee :) ’t Is niet zo moeilijk.

Heel raar was wel dat we al om 7u30 aan het stadion moesten zijn, terwijl de wedstrijd maar om 13u begon… Héél raar, en vooral verschrikkelijk ambetant, want dat wou zeggen dat we om kwart voor 7 ten laatste op kot moesten vertrekken. Nu ja, zo gezegd zo gedaan, en toen we aan het stadion aankwamen snapten we direct de reden voor het vroege vertrek… We moesten een lange wachtrij vormen, en natuurlijk, hoe eerder in de rij, hoe beter de plaatsen. En aangezien we met heel veel waren en allemaal bij elkaar wilden zitten, was het dus noodzakelijk om al snel aan te schuiven. Uiteindelijk mochten we om 10u30 in het stadion, maar dan hebben we nog 2,5 uur moeten wachten. Gelukkig waren er cheerleaders die ons hele tijd bezig gehouden hebben… Mooie dansjes en liedjes, en ook aanmoedigingskreten geleerd :) Bijzonder grappig en héél leuk!
En heel grappig was ook de interactie met de supporters van Keio. Nu, ’t is wel wat te vergelijken met een topper in de Belgische 1e klasse, maar toch… Baseball is hier gewoon hét van hét…
Wat een Japanner mij daar ook vertelde, en later uit de interviews na de match bleek, is dat er een paar van de Waseda spelers volgend jaar echt professioneel baseball speler zullen worden. Blijkbaar levert Waseda vrij veel profs af.

De overwinning moest natuurlijk gevierd worden, en dus zijn we een 飲み会 (nomikai, drinkfeestje) gaan doen… Het moet genuanceerd worden: de Japanners drinken en worden zat, de Europeanen drinken en blijven nuchter :) Er was ook veel eten, en heel lekker, leuk leuk leuk :)

Achteraf nog wat rondgehangen in 新宿 (Shinjuku, plaats) en dan maar teruggekeerd naar Takadanobaba. Omdat het nog altijd maar 22u30 ofzo was, toch nog enen gaan drinken in Hub, en dan definitief richting dorm.

Ik moet zeggen dat het een bijzonder lange dag was, en ook heel vermoeiend, want voluit supporteren voor je team is dan ook heel belangrijk hier, maar het was het waard.

Gisteren (zondag) is het universiteitsfestival gestart 早稲田祭 (Waseda-sai, waseda-festival), maar ben niet geweest. Vandaag is er nog een dag vol activiteiten, en zal dan waarschijnlijk gaan. Gisteren was immers “huiswerkdag”.
Die Japanners zijn toch echt tuk op taakjes en toetsjes… Man man man :) Maar ja, het voordeel is (hopelijk) dat er dan ook goede punten te rapen vallen!

Nu is het tijd om aan mijn middagmaal te beginnen, mjam mjam :D

Tot de volgende!

Zéér belangrijk punt nog: foto’s zijn geüploaded! www.flickr.com/ellenneckebroeck Allen daarheen :)

disneyland en consoorten

2008-10-27T03:20:00.001+01:00

Hallokes!

Voor de les begint even deze blog updaten :)

Dinsdag: Disneyland Paris, euh, Tokyo :D

Vroeg opgestaan, want het vertrek was om 8u30 gepland. Eigenlijk toch maar om 9u10 ofzo de trein genomen, want iedereen was wat laat, en er was ook nog een hongergevoel dat gestild moest worden.
Na ongeveer 40 minuten op de trein (als het niet minder was), zagen we het grote Disney-resort al. Mooi mooi, en ik voelde me onmiddellijk weer 11 jaar (of was ik al 12), toen ik naar Disneyland Paris geweest ben.
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik niet met volle goesting vertrokken was, omdat ik dacht dat het misschien een beetje te kinderachtig ging zijn, en mja, ik nu eenmaal niet zo’n grote fan van Disney ben… maar: bij het binnengaan van de hekkens en bij het zicht van het sprookjeskasteel smolt ik helemaal :) Letterlijk en figuurlijk, want het was verdomd warm die dag. Bewijs is dat de vorm van mijn sandalen in mijn voeten gebrand was… Jaja :)
Dus, Disneyland: er bestaat daar het systeem van Fast Pass-tickets, interessant me dunkt. Je kan om de plus-minus 2,5u zo’n ticket aanvragen bij een attractie naar keuze, en moet dan rond een bepaald uur die attractie ook doen. Ideale is natuurlijk dat je dan de rij wachtenden voor je hélemaal mag voorsteken, wat wil zeggen: minimum 70 minuten wachten verhinderen :D Ideaal ideaal, en zeker als je de smachtende, jaloerse blikken van de wachtenden ziet, mwoeha! Nu ja, natuurlijk zijn we zelf ook jaloers geweest toen we een hele horde mensen zagen passeren toen wij aan het afzien waren in de aanschuifrij. Nu ja, kom, het spaart toch wel wat tijd uit.
Ook een klein accidentje gehad, allez ja, eigenlijk niet, want er is niets gebeurd, maar het kon :) Aan het aanschuiven voor zo’n rap ding, en toen we ongeveer aan 3/4de van de rij waren (=50min. wachten) een mededeling: voor de veiligheid gingen ze de attractie even sluiten… aaaaaaargh! Hatelijk! We kregen wel een fast pass-ticket voor een attractie naar keuze, dus dat was dan wel weer leuk :) Uiteindelijk zijn we later op de avond toch nog eens gaan aanschuiven voor dat ding, en hebben we deze keer 1,5u in de rij gestaan, maar het was de moeite :D
Belangrijk is: ik heb me zowaar laten gaan in de hele “Japanners houden van Disneyland”-hype… Ook al ben ik geen Japanner, toch heb ik zo’n hoedje-achtig ding gekocht, met de oren van Stitch… Hilarisch! Jaja, het kind in me was wakker :P Foto’s zullen natuurlijk volgen, als ik weer nieuwe upload heb, jaja, silly me..
De gewone parade 3x gezien en de avondlijke lichtparade gezien, het vuurwerk gemist (door aanschuiven in een attractie), enorm gelachen én véél foto’s genomen…
Kortom een uiterst geslaagde dag!

Donderdag en vrijdag ganse dag regen. En ik bedoel ook echt ganse dag; het heeft geen seconde gestopt… Hatelijk! Maar kom ja, het kan hier niet altijd fantastisch zijn.
En bijna vergeten: bij de kapper geweest. Eerst en vooral, een zeer knappe verschijning (een man jawel), en ja hoor, Dimitri weet het al :P Ten tweede: mijn haar ziet er deftig uit Ten derde: ik vind het wat te kort, maar 't zal wel weer groeien zeker :D

Vrijdag eindelijk met Jasmijn afgesproken, deze keer hebben we elkaar wel gevonden! :) Zeer leuke avond, meer valt daar niet over te zeggen. Ah, toch 1 ding: het is fantastisch om nog eens in het Nederlands met iemand te kunnen babbelen, echt zorgeloos, niet hoeven nadenken over constructies en woordenschat die je al dan niet kent.

Zaterdag zowaar weer ganse dag voor school gewerkt, ik verander hier nog in een blokbeest. ’t Is van moeten jammer genoeg, want ik heb hier echt elke dag test en huiswerk en mja, dan moet je dus voorbereiden e :(

Gisteren weer even toerist geweest: richting 浅草(Asakusa, plaats) getrokken. Asakusa is het oude centrum van Tokyo, en daar staat ook de grootste tempel in Tokyo. Allen daarheen dus!
Nu, eerst en vooral ga je binnen door zo’n gigantische poort (in dit geval de 雷門, kaminarimon, donderpoort) en dan zie je 100 winkels ofzo, en véél volk. Die winkels zijn allemaal heel klein, en verkopen voornamelijk postkaarten (jaja, waar ik toch naar moeten zoeken heb, hebben ze hier in veelvoud!), typisch Japanse dingetjes die toeristen graag kopen, eten (koekjesachtigen), enzovoort. Aan het einde van die winkelgang betreedt men het tempelcomplex. En er zijn ook vanalle “kraampjes” (zal ik maar zeggen) waar je geluk kan “kopen”… mwoeha, dat klinkt te grappig, maar het idee is dat je 100yen betaalt, een nummertje trekt (met een doos schudt, daar valt een stok met nummer uit) en dan dat papiertje neemt en je “geluk” leest. Ik had nr. 78, het grootste en beste geluk (of iets in die aard). Dus, voor de komende dagen/ weken/ maanden staat het geluk aan mijn kant, geloof het maar ja! :D
Na het verplichte bezoek aan de tempel iets gaan eten en dan weer terug. Deze keer richting Shibuya, met het grote kruispunt, waar ik voordien al iets over geschreven had. Deze keer had ik wel mijn fototoestel mee, maar ’t is geen sinecure om een foto te nemen als je tussen de mensen loopt. Dus heb ik maar snel een foto getrokken toen het volk zich in beweging zette, gevolg: een foto met enkel mensen :) Ook een poging gedaan om in de bekende Starbuck’s iets te gaan drinken, maar dat was buiten al die anderen gerekend die dat natuurlijk ook wel wilden doen! Ach ja, volgende keer beter. Alleen is vandaar het zicht op het ハチコ交差点 (hachiko-kōsaten, Hachiko-kruispunt=dat grote kruispunt dus) fantastisch, da’s dus voor in de loop van het jaar. Dan zijn we ook maar eens in een デパート(depaato, department store) gaan rondneuzen, mannekes toch, dat is veel te duur voor mijnen portemonnee ze! Ik dacht dat het te vergelijken was met een Inno, maar toch niet. Jammer maar helaas :( Och ja, niet getreurd, ik heb toch geld uitgegeven, aan een kussen… Ik heb er vannacht al fantastisch op geslapen!

Bij onze terugkeer was het weeral ongeveer 23u, dus tijd om te gaan slapen… dat was mijn plan, maar had nog wat werk te doen: dus eigenlijk nog tot 1u30 verder gedaan, om vanmorgen wat te kunnen uitslapen… Nu ja, een mens gaat er niet dood van, maar ik vind het toch niet leuk om ’s avonds laat nog te moeten werken.

En dan last but not least: ik wil iedereen toch al eens bedanken die mij een brief/ kaart/ pakje/ whatever gestuurd heeft! ’t Is echt heel leuk om de brievenbus te openen en te zien dat er weer iemand aan mij gedacht heeft! Weet dus allemaal dat ik daar van geniet, en dat het mij een goed gevoel geeft om hier door te gaan :) (Ok, dat klonk te sentimenteel, maar jullie snappen mij wel)
Natuurlijk vind ik de reacties via email en op deze blog ook leuk e! :D Maar wie mij kent weet dat ik toch het meest hou van de “geschreven” post… vandaar

Tot de volgende!

domme ellen toch

2008-10-23T03:33:00.000+02:00

hallo hallo!
heb net alle foto's geüploaded, maar maar maar, ellen zou ellen niet zijn als ze een ietsiepietsie klein foutje gemaakt had...
heb dus alle foto's geüploaded in het oorspronkelijke formaat (veeeeeel te groot dus), en toen ik dat besefte heb ik ze allemaal gedeleted, maar.... natuurlijk zegt die stomme flickr account mij nu dat dat geen oplossing is en dat mijn maandelijkse limiet erdoor is... Maw: geen foto's meer deze maand!
Domme ellen toch!

Sorry :(

druk weekend

2008-10-20T05:05:00.002+02:00

Dag iedereen!

Ok, ik weet het, er is een beetje vertraging geslopen in het posten van de blog. Ik hoor sommigen al zeggen: oei oei, nu al beginnen slabakken :D Nee nee, dit is eenmalig. Gisteren gewoon ganse dag weggeweest, wat geen tijd meer overliet voor een update van de blog.

Maandag tot vrijdag
Same old same old…

Vrijdagavond afgesproken met Jasmijn (vriendin uit Leuven die aan 立教大学 Rikkyō University studeert). Maar maar maar… Jasmijn kwam niet opdagen, allez ’t is te zeggen, ze was er wel, en ik ook, maar we stonden elk op een andere plaats. Ok, geen probleem zou je kunnen zeggen: er bestaat een GSM. Jammer maar helaas was Jasmijn die vergeten, dus mja :) Och ja, volgende week beter, en dan neem ik een trui mee, want het wordt hier vervaarlijk koud des avonds.
Ipv dan met Jasmijn iets te gaan eten en drinken, heb ik Claudia opgetrommeld en zijn we samen gaan eten. Geen spannende avonturen achteraf, want heb nog tot een stuk in de nacht gewerkt voor school. Ach ja, een mens kan niet altijd slapen :P

Zaterdag ochtend mooi op tijd opgestaan, wat 漢字 (kanji) bestudeerd/ gestudeerd, en om 13u richting お台場 (Odaiba) getrokken, samen met Claudia en Simona. De rest was –hoorde ik achteraf- vrijdag wat te lang weg geweest en had wat te diep in het glas gekeken, en was niet in staat om een namiddagje toerist te zijn.
Ik denk dat het ons ongeveer een uur gekost (of misschien zelfs iets meer) heeft om in Odaiba zelf te geraken. Eerst naar de andere kant van de 山手線 (Yamanote-sen, Yamanote-lijn= spoorlijn die helemaal rond Tokyo gaat), en dan via de monorail naar Odaiba. Odaiba is een aangelegd stukje Tokyo, aan de oevers van de Stille Oceaan. Leuk leuk, want nu heb ik mijn handen eens in het Stille Oceaan-water kunnen steken. Niet dat dat anders aanvoelde dan pakweg het water in mijn bad thuis, maar kom :)
Eigenlijk vind ik dat er daar niet zo veel te zien is, maar kom, ’t is eens leuk om daar te zijn. Vooral ’s avonds: Odaiba heeft namelijk een fantastisch mooi zicht op de Rainbow Bridge en Tokyo Tower. Je zal het wel zien op de foto’s :) Toen het nog niet donker was, hebben we wat rondgewandeld buiten, maar zijn dan snel in het winkelcentrum getrokken. Heel leuke winkels en eettenten. En én: ik heb er zowaar kledij gekocht, jaja! Ellen was direct content!
Na teveel tijd binnen gespendeerd te hebben, hebben we weer een wandeltochtje gemaakt, deze keer richting Dreambridge (夢の橋, yume no hashi). Eigenlijk was dat maar een gewone brug met veel lichtjes, niets speciaals :) Ondertussen donker geworden, en weer terug richting omgeving van het winkelcentrum. Een fantastisch zicht! Ik was niet echt onder de indruk van Odaiba by day, maar wel by night. Mooi. En vooral een aanrader voor koppeltjes, me dunkt, want er liepen er massaal veel, toen het eenmaal avond werd. 寂しいなああ(sabishii, eenzaam)…
Terug op de dorm heb ik nog wat schoolwerk gedaan, en een nieuw ドラマ(dorama, Japanse soap/ drama) beginnen kijken.

Zondag een heel drukke dag, maar fantastisch leuk!
Om 11u vertrokken naar 高田馬場 (Takadanobaba, plaats dichtbij Waseda) en afgesproken voor een spel: 山手線ごっこ (Yamanote-sen-gokko, Tikkertje spelen op de Yamanote-lijn). Concreet: 3 groepen (A tikt B, B tikt C en C tikt A), bepaalde afstand tussen 2 stations op de spoorlijn. Verschrikkelijk grappig, maar ook stressy. Niet alleen omdat je weet dat er een groep mensen naar je op zoek is, maar ook omdat je weet dat de security mensen van JR (Japan Railways, den nmJs :) ) je elk moment kunnen vragen wat je eigenlijk aan het doen bent… En je dus ook eventueel kunnen “oppakken”. Op voorhand dus afgesproken dat als er iemand gesnapt zou worden, dat die persoon dan zou zeggen dat hij een student van 慶応大学 (Keiō daigaku, Keio University) of 東京大学 (Tōkyō daigaku, Tokyo University) was. Dat zijn namelijk andere universiteiten hier in Tokyo, en er is altijd wel wat rivaliteit terug te vinden… Vergelijk het met KUL, UG, VUB in België :)
Het spel heeft een 3uur geduurd, en ik verzeker het je, ’t was de moeite! Aangezien we niet mochten lopen, en enkel in de eerste of laatste wagon mochten plaatsnemen was het op sommige momenten bijzonder spannend en zweterig! :D
Uiteindelijk 2de geworden, maar kom, het was gewoon bijzonder leuk.
Nadien naar 代々木公園 (Yoyogi-kōen, Yoyogi park) gegaan, en daar gebabbeld, gedronken, gegeten. Er waren daar wel heel wat rare types aanwezig: soort van elvis’achtigen, en bijhorend lief, die zwaar aan het rock-and-roll’en waren. Rare dingen!
Na luilekkeren in Yoyogi park, terug naar Takadanobaba en naar een 居酒屋(Izakaya, een Japanse bar/ café) getrokken, en daar gegeten en gedronken à volonté. Was nog nooit in een izakaya geweest, dus was eens iets anders.
Omdat het nog altijd maar rond 21u was, zijn we met een ganse groep nog richting 戸山公園 (Toyama-kōen, Toyama park) gegaan, en hebben daar nog tot een uur of 11-12 gebabbeld en gedronken. Aangename sfeer! Uiteindelijk met een paar mensen nog naar Hub (English Pub) afgezakt, nog ééntje gedronken, en dan richting dorm.
Uiteindelijk was het nog altijd maar 1u30 toen ik in mijn bed lag, dus kom, ’t is niet dat ik tot een kot in de nacht weg ga :)

Vandaag weer les, en aangezien we morgen géén les hebben (’t is de “verjaardag” van Waseda University) trek ik dan met Leena, Katie en Chiaki naar Disneyland! Jaja, het moest er ooit eens van komen. En aangezien het morgen enkel voor ons een soort van feestdag is, zal het er misschien niet zo overbevolkt zijn als in het weekend. We zullen zien, ik hou jullie op de hoogte :D

Ivm foto’s. Ik heb er deze keer wel enkele :) Maar ik weet nog niet wanneer ik ze zal uploaden… Ik plaats wel elke keer een mini-omschrijving, dus je kan dan ongeveer raden wanneer ik waar geweest ben! Ik heb zelfs de gsm-foto’s op mijn pc gekregen, slechte kwaliteit, maar kom :)

Tot de volgende!

saai, saaier, saaist

2008-10-12T10:46:00.001+02:00

Hallo iedereen,

Ik denk dat het snel duidelijk zal zijn dat er deze week niet echt veel gebeurd is…

Belangrijkste punten deze week:
- 20u les… en niet altijd even interessant/ leuk/ gemakkelijk…
- Schoenen gekocht!! :)
- Aardbeving nr. 2: het was les, en zoals gewoonlijk was ik naarstig nota’s aan het nemen tot ik lichtelijk geïrriteerd opkeek omdat ik dacht dat er één of andere idioot hele tijd met de bank aan ’t wiebelen was (je weet wel, de gewoonte die ik ook heb :P), maar toen… 地震があります！(Er is een aardbeving!) Was me dat even een foute inschatting :)
- Gestudeerd, jawel. We hebben bijna elke les test van vanalles en nog wat, dus het is aangeraden om 1. in de les te zijn en 2. een beetje te studeren… Wat was weer de reden waarom ik hier was?! :D
- Was gedaan. Jaja, ik blijf volhouden, mwoeha!
- Naar Hub geweest en zowaar 2keer op 1 avond uitgenodigd geweest door een groepje Japanners, haha, wat een moed.
- テレビドラマbekeken: Japanse tv-drama’s… ’t is zooooo melig, maar toch zoooo leuk om mijn tijd aan te besteden
- Kleren gekocht: jaja, het is gelukt, ik heb iets gevonden dat mij zowaar past, driewerf hoera!
- Ambassade van Litouwen bezocht: Simona moest vandaag gaan stemmen, dus hupsa, wij twee daar naartoe. Ik dacht even dat ik niet mee binnen zou mogen, maar ze waren ginds bijzonder vriendelijk, en ik mocht toch binnen wachten :) Heb ook direct een folder over Litouwen meegekregen en dat “het daar heel schoon is” enzo :)
- Roppongi Hills bezocht: een speciaal complex, met dure winkels (jaja, allemaal) en eetgelegenheden. Maar toch heb ik er iets gekocht: adidas-schoenen. Niet duurder dan op een ander, dus interessant!
- Fototoestel vergeten: ik raak het maar niet gewend om dat ding altijd in mijn tas te steken, nog een chance dat ik een gsm met camera heb, dus heb vandaag een paar foto’s genomen.
- Skype: via skype met m, p en L gebabbeld, en natuurlijk ook met Dimitri. En zoals jullie kunnen lezen heb ik toch iets meer gedaan dan enkel geskypet :D

Ok, ivm de foto’s: ik probeer de enkele die ik heb online te krijgen. Weet nog niet hoe dat te doen via mijn gsm, maar ik zoek een oplossing :)

Tot volgende week!

De eerste schoolweek in Japan

2008-10-05T07:42:00.003+02:00

Er is niet zoveel gebeurd deze week, maar toch was ze heel druk. Het is immers zo dat we gans de week naar verschillende lessen mochten gaan, om gewoon indrukken op te doen. Indien we een bepaalde les leuker/ gemakkelijker/ beter vonden, was het mogelijk om van les te veranderen. In plaats van de gebruikelijke 90 minuten les (zonder pauze, jawel!), was het gans de week mogelijk om een inleiding van het betreffende vak van een 40-tal minuten te volgen, en vervolgens, na 10 minuten “pauze” (=wandeltijd tussen verschillende gebouwen en lokalen), opnieuw 40 minuten een ander vak te hebben. Zo gezegd, zo gedaan; gans de week dus van het ene vak naar het andere gelopen.

Maandag 29 september: schooljaar begint!

Ik had nooit verwacht dat in dit rustige stadsgedeelte van Tokyo zoveel volk kon rondlopen. Toen ik richting univ wandelde was het hier opeens een overrompeling van Japanse studenten die naar de les gingen. Mannekes mannekes, zoveel volk!
En, daarbij kwam dan ook nog eens dat het aan het watergieten was, eigenlijk de eerste keer sinds ik hier ben. Dus, stel je voor, massa’s studenten, plus die bijhorende paraplu, en heel veel regen… ’t Was eens iets anders. :)

Dinsdag 30 september

Een gewone rondhos-dag op de Waseda University Campus :)

Woensdag 1 oktober

Na de lessen toch nog de kracht gevonden om samen met Katya (Wit-Rusland) en Kathleen (Duitsland) richting Shibuya te trekken. Ik moet zeggen, toen ik uit het station kwam, zag ik een werkelijk indrukwekkend beeld! Ik denk dat die plaats hét uithangbord is van het drukke, overbevolkte Tokyo: een kruispunt met een stuk of 8 straten, gigantisch groot én een massa mensen. Niet te vergelijken met de eerste schooldag-massa, maar gewoon overbevolkingsmassaal veel volk! Wat ik daar gezien heb, was wat ik me voorstelde als ik aan Tokyo dacht. Het was werkelijk geen lachertje om van de ene kant naar de ander kant van het kruispunt te geraken, vooral omdat we ongeveer in het midden van richting wilden veranderen. Stel je voor: een achttal stromen mensen die een bepaalde richting uit willen, en dan zijn daar enkele kiekens zonder kop, die opeens een andere richting uit willen :)
Ok, eenmaal overgestoken zijn we naar de Disneyshop gegaan, jaja, met zowat alles van Disney. Ik vind dat nu niet zo geweldig, maar ik kan me voorstellen dat anderen (en dan vooral Japanners) dat leuk vinden. ’t Leek vanbinnen een echt kasteeltje :)
Nadien naar Loft, een winkel met echt vanalles, gegaan. Ik denk dat ze mij daar nog wel meer zullen zien, want ze hebben zoveel schrijfgerief, en leuke plakkertjes en pennenzakken en aaaargh, veel te veel leuk gedoe! Ik heb me moeten inhouden om niet alles te kopen :P Allez, nee, zo erg was het niet, maar heb me toch een beetje moeten beheersen :)
’s Avonds met het thuisfront gebabbeld op skype, ’t is toch altijd leuk om iets van thuis te horen!

Donderdag 2 oktober

Natuurlijk weer een schooldag!
In de voormiddag een rekening geopend bij Mitsubishi. Was makkelijker dan gedacht :) Fjoew!
’s Avonds was het tijd voor de tweede お茶会 (ochakai, theeceremonie-samenkomst). Deze keer geleerd hoe we de snoepjes en thee moeten aannemen, en doorgeven aan de volgende “gast”. Eigenlijk moet je echt wel veel regeltjes volgen, maar ’t is echt leuk. Natuurlijk was alles weer in ’t Japans te doen, dus dat is ook weer goed voor mijn taalgevoel :)
Bij de volgende samenkomst gaan we een echte theeceremonie doen! Ik kijk er echt al naar uit. ’t Is iets speciaals, en mijn knieën zien enorm af, maar ja, een mens moet iets over hebben om dit stukje Japanse cultuur mee te maken… :D
Na het theeceremonie-ding was er een feestje gepland, maar ik ben jammer genoeg niet kunnen gaan :( Ik had immers vrijdag al een test, en de les begon om 9u. Vandaar dat Ellen dus heel voorbeeldig alle kanji geleerd heeft, en de leestekst die we gingen behandelen voorbereid heeft. Te braaf, dat kind :P

Vrijdag 3 oktober

De laatste schooldag van deze week, en meteen ook de zwaarste! Ik heb 6 uur grammatica, en ik denk dat de meeste mensen wel snappen dat dat veel denkinspanningen vergt, en dus vermoeiend is.
Ik was ’s avonds dus ook veel te moe om ook nog maar een voet buiten te zetten, en dus heb ik gewoon ganse avond filmpjes op internet bekeken. Ja, ik geef het toe: ook J-dorama :P Ik had het nooit verwacht, maar ik begin er zowaar verslaafd aan te geraken! :D

Zaterdag 4 oktober

Te voorbeeldig als ik ben, al vanalles voorbereid voor volgende week, wanneer de lessen écht beginnen. Per les de volle 90 minuten, dus ik zal me schrap moeten zetten!
Ik denk dat het weekend mijn voorbereid-tijd zal worden, zodanig dat ik in de week toch niet te zenuwachtig moet rondlopen. Ik zal zien wat het geeft, want nu ben ik natuurlijk nog vol goede moed :P

Zondag 5 oktober

Te laat opgestaan, en dus BBQ gemist… Ach ja, dan maar een zelfbereide maaltijd eten :) Dat is ook zo slecht nog niet!
En natuurlijk: mijn liefje en ik zijn 2j10m samen :) Ja, ik blijf het per maand tellen, ja! :P

Overzicht van mijn lessen:
1. 発音６: Hatsuon 6, uitspraak 6. Dit is een level 6 vak, maar volgens mij even moeilijk als level 4 of 5. Aangezien die 3 levels hetzelfde handboek gebruiken, en level 7 niet, leek het mij het beste om direct voor 6 te gaan. Dan kan ik misschien volgend semester een ander soort les krijgen, en niet opnieuw dit zelfde boek behandelen. Wat betreft de inhoud van het vak: ’t zal moeilijk worden, want het gaat echt over uitspraakverschillen. In het Japans zijn er inderdaad woorden die hetzelfde geschreven worden in hiragana, maar niet in kanji, en dus een andere betekenis én uitspraak hebben. Ik denk dat het wel handig is om de uitspraak wat onder de knie te krijgen.
2. 聴解５C: chōkai 5c, luisteren 5c. Level 5, en al moeilijk genoeg. Ik ben naar de andere varianten van dit vak gaan kijken/ luisteren, en ik denk dat dit het meest uitdagende is voor mij. Level 6 was niet te moeilijk, maar teveel hooi op de vork zou het misschien wel te moeilijk maken. Dit vak is wat het zegt: luisteroefeningen aan de lopende band!
3. 読解５A: dokkai 5a, lezen 5a. Weer een level 5 vak, en eigenlijk iets te gemakkelijk… Nu ja, we zullen zien. Hopelijk wordt het iets moeilijker naar gelang het semester vordert.
4. 口頭表現５C: kōtōhyōgen 5c, verbale expressie 5c. Ok, dit is niet meteen een fantastische vertaling, maar het gaat hier om een les waarbij we 1,5uur zullen babbelen. Mondeling gedoe dus. Niet meteen mijn favoriet, maar het hoort er bij. Ben ook naar de andere level 5 vakken gaan kijken, en dit leek mij het meest aangename. De rest heb ik allemaal al geleerd, waren gewoon dialogen die we in de 3 jaar in Leuven reeds allemaal behandeld hadden, maar 5C is iets heel anders. Hier is er geen voorbereiding vereist: de les begint en we behandelen een topic. Over dat topic moeten we gewoon babbelen en af en toe een “spreekbeurt” geven. Maar vooral belangrijk, en dat is wat de 先生 (sensei, leraar) zei, is fouten maken. Ze vond het heel belangrijk dat we niet bang zijn om te spreken en fouten te maken, want tenslotte maakt iedereen fouten, en iedereen leert uit zijn eigen, maar ook een ander zijn fouten. Ik hoop dat deze les meevalt, want ik denk dat daar het probleem ligt wanneer ik moet babbelen in het Japans (of elke andere taal): “fouten maken is zo beschamend”! Misschien kan ik daar in deze les iets aan veranderen!
5. 文章表現５C: bunshōhyōgen 5c, schrijfvaardigheid 5c. Weer geen fantastische vertaling, maar het gaat hier om het schrijven van opstellen (作文, sakubun), en proberen de grammatica goed te gebruiken. ’t Zal een vrij drukke les worden, want er wordt verwacht dat we elke week een opstel schrijven, reken het maar uit, ’t zal veel tijd in beslag nemen.
6. 漢字６: kanji 6. Eigenlijk is dit nog te gemakkelijk, maar level 7 is weer iets te hoog gegrepen, vrees ik. Toen ik de planning van Kanji 5 zag, wist ik dat ik mijn tijd zou verspillen, maar level 6 is niet veel beter. Hier zal ik vooral veel meer bijleren door het studeren van de compound words (samengestelde woorden=2 of meer kanji). Level 7 is zelfs haalbaar, maar in dat level moet er per week 80 kanji plus ongeveer 400 compound words (80 keer 5 wooren) gestudeerd worden. De leraar zei dat het niet onoverkomelijk is, maar dat je nogal gedisciplineerd moet zijn om elke week weer zoveel te leren, en dat het in combinatie met sommige andere vakken nogal moeilijk zou worden. Vandaar de keuze voor 6, en volgend semester zal ik de confrontatie met level 7 aangaan :)
7. 文型５: bunkei 5, zinsbouw 5. Ik weet niet goed hoe ik het moet vertalen, maar het komt eigenlijk neer op grammatica. Ik heb de set van bunkei 5a en 5b genomen (=2 vakken), zodat ik een volledig beeld van de grammatica van level 5 heb. ’t Zal ook geen lachertje worden, maar ja :)
8. 総合日本語５: sōgōnihongo 5. Dit vak overlapt verschillende andere vakken, en hebben we 3 keer per week. Aan de hand van een tekst (leesoefening) behandelen we grammatica, kanji en woordenschat. Na het lezen van de tekst, volgt een groepsgesprek en moeten we een opstel schrijven… ’t Is dus vanalles wat, en dus wel ok.
9. 日本語文章のルール５-６: nihongobunshō no rūru 5-6, regels bij het schrijven van Japanse teksten/ zinnen 5-6. Een thema-vak voor zowel level 5 als 6. Zeer interessant, want we zullen veelgemaakte fouten proberen te vermijden (voor de kenners: probleem は en が zal een groot deel uitmaken van deze cursus).
10. 新聞を読む６: shimbun wo yomu 6, de krant lezen 6. Aanvankelijk had ik level 5 genomen van dit thema-vak, maar dat was werkelijk iets te makkelijk. Ik denk dat level 6 een grotere uitdaging is, en aangezien ik dit vak nog eens moet afleggen in België wanneer ik terugkom, zal het een goede oefening zijn!

Alles in totaal moet ik dus 13 vakken van 1,5 uur volgen, ongeveer 20u les in de week. ’t Is vergelijkbaar met Leuven, hét grote verschil is echter dat het nu enkel Japans is… We zullen zien wat het wordt, maar ik zal alleszins mijn best doen om het tot een goed eind te brengen.

Groetjes uit het nu weer warme Japan :)

Oja, wegens te druk, en geen fantastische uitstappen gemaakt: geen foto's :( Ok, nee, ik was mijn toestel gewoon vergeten in mijn kamer toen we naar Shibuya gingen, sorry! :) 't Zal voor volgende keer zijn :P

een drukke(?) week

2008-09-28T14:08:00.001+02:00

Hey daar in het koude en verre België,

weer even een samenvatting van mijn belevenissen in Nihon 日本 Japan

zondag 21 september
Internet= ganse namiddag en avond met Dimitri op skype gebabbeld. Na twee weken hadden we elkaar echt wel veel te zeggen :)

Maandag 22 september
Vandaag was het de bedoeling dat we onze lessen gingen vastleggen. Allereerst moesten we de lessen nemen die voorbehouden zijn voor ons eigen level.
Vanaf volgende week, wanneer de lessen beginnen, kunnen we lessen veranderen. Dit wil zeggen dat we misschien een vak van een level hoger of lager mogen nemen. We mogen gedurende 1 week vanalle soorten lessen bijwonen, om zo een idee te krijgen van wat er eigenlijk aangeboden wordt. Hier is het dus blijkbaar niet zo dat eenmaal je gekozen hebt, je je volledig aan je keuze moet houden. Dat vind ik wel zeer positief!
Heb me voor de rest van de dag eigenlijk serieus verveeld, maar ja :)
’s Avonds heel lang gebabbeld met iemand uit Brunei (zijn naam ben ik natuurlijk weeral vergeten), uit Australië, uit Cambodja, uit Papoe-Nieuw-Guinea, enzovoort. Mijn verblijf hier zorgt er alleszins voor dat ik een serieus internationale kennissen-/ vriendenkring aan het opbouwen ben!

Dinsdag 23 september
Heel laat opgestaan en onmiddellijk weer gecomputerd :) Een leuk leven, me dunkt…
In de namiddag met een hele groep buitenlandse studenten en Japanners 食べ放題 (tabehōdai, all you can eat) en飲み放題 (nomihōdai, all you can drink) gaan doen voor een periode van 2 uur. ’t Was echt een waar festijn :D Okonomiyaki en monja à volonté, en natuurlijk ook allerhande dranken. Belangrijk om te melden: er moet niet noodzakelijk alcohol gedronken worden, frisdrank enzo mag ook. Het gevolg van deze uitspatting was natuurlijk dat iedereen met een overvolle maag recht moest strompelen, maar het was het waard!
Achteraf hebben we met diezelfde groep ook nog 花火(hanabi, vuurwerk) gedaan. Jaja, gedaan… We hebben eigenhandig vuurwerk afgestoken en allerhande soorten vuurwerkstokjes in onze handen gehad. Heel erg tof, maar wat een rookontwikkeling zeg! Amai, het leek wel een bosbrand.
Toen ik thuiskwam besefte ik opeens dat mijn was nog steeds buiten hing… Dat viel een beetje tegen, maar hij was tenminste helemaal droog :D.

Woensdag 24 september
Na een hele voormiddag niets te doen, afgesproken om in de namiddag richting 銀座 (Ginza, plaats) te trekken. Ons doel: H&M vinden. H&M heeft een tiental dagen geleden haar eerste winkel geopend in Japan, en dus willen wij, als echte kenners (ahum), die toch wel eens verkennen en keuren. En in mijn geval, vooral hopen dat ik in die kleren pas… Die Japanners zijn allemaal zo mini en tiny en smal en aargh :)
Ok, missie: niet volbracht! H&M betreden was gewoon onmogelijk vandaag (en ik vermoed dat het dat ook zal zijn de komende dagen/weken)! Er was een rij van hier tot in Tokyo (haha, ik weet het)… nee, serieus, echt een énorme rij wachtende mensen, die allemaal een kijkje wilden nemen in die nieuwe Europese winkel. Het was gewoon bizar om te zien dat er zoveel vrouwen (ja, maar enkele mannen opgemerkt) die hel wilden doorstaan om iets te kunnen kopen in H&M. Wij (Claudia, Katya, Simona en ik) zijn dan maar richting Zara getrokken, en jawel, daar heb ik een winterjas gevonden! Niet dat ik die meteen nodig heb, maar ik heb hem nu tenminste al. :)
’s Avonds mama, papa en Lisa eindelijk op skype gevonden en wat gebabbeld. Ben nadien nog wat samen gaan zitten met de andere bewoners van de dorm, rustig en gezellig.

Donderdag 25 september
Ik kan me met moeite herinneren wat we op vandaag gedaan hebben… Ach ja, ’t zal wel niets bijzonders geweest zijn, aangezien ik ook geen enkele foto van die dag heb! Ik denk dat ik gewoon ganse dat met de anderen in de grote eetzaal gezeten heb, en dat het dat wat was.
Aha, ik weet het weer: we zijn naar een feestje van ICC (International Communication Center) geweest, maar ’t viel nogal tegen (lees: saai)… vandaar…

Vrijdag 26 september
Vandaag bezoek gebracht aan Heiwa Nakajima Foundation. Lekkere sushi gegeten, maar vooral bijzonder aangename en vriendelijke mensen ontmoet waarmee een gewoon gesprek mogelijk was. Bezoek heeft een 3-tal uurtjes geduurd, en nadien ben ik samen met Katya en een Oostenrijkse jongen (van Chinese afkomst), wiens naam ik absoluut vergeten ben, richting Akihabara getrokken.
Na veel gezucht en gepuf, en twijfels, en wat er allemaal bijkomt als je iets nieuw wil kopen, een nieuw fototoestel aangeschaft. Ik hoor jullie al komen, nee, ’t is geen roze of groene ofzo… Ik heb een simpel donkergrijs modelletje gekozen. Voor diegenen die de details willen weten: http://www.sony.be/lang/nl/product/dsc-t-series/dsct700h.cee8 . Belangrijk verschil met dit model: mijn is een Japans toestel, dus menu is enkel in Japans. Dat staat natuurlijk ook gelijk aan een iets lagere prijs :)
’s Avonds dit nieuwe toestel goed uitgetest… Resultaat daarvan is te zien op mijn Flickr-account :)
Nog tot ’s avonds laat filmpjes op “You tube” gekeken, en rond 2u ’s nachts met Dimitri gebabbeld op skype. Ik was doodop, maar wel blij om hem te zien en horen!

Zaterdag 27 september
Op tijd opgestaan (het mag ook eens jawel), en richting 生協 (seikyō, co-op) gewandeld. Ik heb 7 boeken gekocht, voornamelijk met het doel om te slagen in 日本語能力試験２級(Nihongo nōryoku shiken nikyū, Japanese language proficiency test, level 2). Dit examen wordt gehouden door de Japanse overheid en iedereen, met kennis van het Japans, kan er aan deelnemen. Ik wil meedoen aan level 2, het op één na hoogste. Daarom heb ik nu reeds de boeken aangekocht en kan ik er op ’t gemak aan beginnen.
Nadien had ik afgesproken met Rie, de vriendin van Sam (vriend uit België, samen Japanologie gestart, maar hij verbleef vorig jaar al 1 jaar in Japan). Rie moest mij allerhande schooldingen van Sam overhandigen. Echt heel leuk, want nu moet ik dat allemaal niet meer kopen, dus: bedankt Sam! :) Ben samen met Rie gaan lunchen in een Italiaans restaurant, en we hebben echt 3 uur gebabbeld aan 1 stuk, de tijd vloog werkelijk voorbij.
Ik moest echter om 15u terug op de univ zijn, want er was een “Orientation by students”… Het was echt geniaal! Ben blij dat ik er naartoe geweest ben, want de studenten hadden allerhande presentaties voorbereid, én zelfs een film, “Hoe verleid ik een (Japanse) jongen/ meisje”, gemaakt. Hilarisch, onvoorstelbaar hilarisch.
Daarna was er een grote welkomstparty, door diezelfde groep studenten georganiseerd. Eten en drinken à volonté, en een spelletje bingo op het eind. Ok, ik geef het toe, in het begin dacht ik ook dat dat maar onnozel was, tot ik de prijzen zag… De 1e prijs was een Wii! De andere prijzen waren ook deftig, geen prullerijen!
Achteraf met die ganse bende richting park getrokken (zelfde van vuurwerk), en feestje gebouwd.
Op kot heb ik nog met Dimitri gebeld via skype, en rond 4u was het toch echt wel bedtijd.

Zondag 28 september
Toch vroeg opgestaan, want had met paar mensen afgesproken om samen naar 靖国神社(Yasukuni-jinja, Yasukuni-schrijn) te gaan. Yasukuni-jinja is een omstreden plek, waarom is helemaal uitgelegd op wikipedia :) http://en.wikipedia.org/wiki/Yasukuni
In de buurt van het schrijn-domein toch redelijk wat rechtse propaganda gezien…
Niet ver van Yasukuni-jinja bevindt zich 北の丸公園(Kita no maru Kōen, parknaam), een mooi park, in centrum Tokyo.
Opnieuw sta ik versteld van de rust in dit gebied, terwijl op 50 meter massa’s mensen passeren en lawaai maken.
Bij onze aankomst in Waseda, zijn we een 天ぷら(tempura, soort eten)-maaltijd gaan nuttigen. Heel lekker, en veel te veel :)
Daarna heb ik heel simpel op mijn bed gelegen en filmpjes van “In de gloria” gekeken, tot het tijd was voor de “dormorientation”. Weer wat regeltjes enzo erbij, en iedereen gelukkig; allez ja :)
Na de “vergadering” met Dimitri gebabbeld, en dan ook nog met mijn ouders en Lisa; eten gemaakt, en nu dus deze blog aan het schrijven!
Ik denk dat er vanavond niet veel meer zal gebeuren dan mij mentaal voorbereiden op het schooljaar hier (jaja, ’t begint eindelijk)… En aangezien ik niet naar de livestream van deredactie.be kan kijken hier in Japan, zal ik dus maar weer You tube moeten bezoeken :)

Tot de volgende!

Ps: Foto’s zijn nog steeds te bekijken op http://www.flickr.com/ellenneckebroeck

Foto's

2008-09-21T08:21:00.002+02:00

Nu internet werkt, zal ik hier wat meer te vinden zijn; vandaar deze 2de blog van vandaag!

Eigenlijk wil ik jullie gewoon melden dat ik mijn foto's zal posten op volgende webpagina:

http://www.flickr.com/photos/ellenneckebroeck/

Daar zal ik een selectie van foto's plaatsen, die weergeven wat er hier zoal gebeurt. Ik zal geen foto's in mijn blogberichten plaatsen, omdat dat een hele rompslomp is, en ik gewoon te lui/lomp/... ben om uit te zoeken hoe het gemakkelijker kan :)

Groetjes,
ellen

Eindelijk!

2008-09-21T06:41:00.003+02:00

Dag iedereen,

Eindelijk is het zover: mijn eerste blog vanuit Japan.
Door wat problemen met internet op mijn kamer (ik heb een ID-nr. en een paswoord van Waseda University nodig) is dit bericht dus wat later dan verwacht op deze blog geraakt.

Omdat het nogal chaotisch zou worden als ik mijn gedachten hier gewoon zet, zal ik proberen een chronologisch overzicht te geven vanaf mijn vertrek uit België en verblijf in Japan tot nu toe.
Ik besef ook wel dat het waarschijnlijk soms wat chaotisch getypt is, maar ja, wat wil je... zoveel indrukken moeten verwerken is niet eenvoudig :)

Maandag 8 september: hét vertrek
Zoals verwacht was het geen aangename dag, of toch tenminste een dag waar een dubbel gevoel aan vast hing.
Ik denk dat iedereen die voor een lange periode vertrokken is naar het buitenland weet over welk gevoel ik het heb: de pijn om iedereen die je dierbaar is achter te moeten laten, maar aan de andere kant de spanning omdat er een heel nieuwe wereld zal opengaan. Zo was het ook bij mij, en het moment in de vertrekhal van Brussels Airport (ofwel: Zaventem J ) is dan ook een te gevoelig punt om constant aan terug te denken.
Vanuit Brussel vloog ik richting London Heathrow met een klein vliegtuig van British Airways, een zeer korte, maar ook bijzonder comfortabele vlucht. In amper 45 minuten stonden we aan de grond in het VK. De stress die ik had over het halen van mijn transfer richting Tokyo Narita was geheel onnodig. Gewoon een busje nemen naar de andere terminal, douane passeren, papieren in orde brengen en hupla, daar zat ik dan in de transitzone.
Er liepen gigantisch veel Japanners rond, en al meteen was het raak: een Japanse dame sprak me aan. Toen ik haar verzekerde dat ze ook in het Japans mocht praten riep ze er meteen enkele van haar reisgenoten bij. Een leuk gesprek over het hoe en waarom van mijn studies en verblijf in Japan was het gevolg. Meteen een goed begin van het tweede deel van de lange reis.
De vlucht naar Japan ging met een groot vliegtuig van Virgin Atlantic Airways, waar ik het geluk had dat ik helemaal alleen zat op een rij. Het vliegtuig was enorm lang en breed: als ik me goed herinner waren er een 70-tal rijen en was de zetelindeling 2-4-2. Ik had de luxe om helemaal alleen te zitten, en had dus plaats genoeg om al mijn spullen te deponeren en comfortabel de namiddag (Belgische tijd)/ nacht (Japanse tijd) in te gaan.
De stewards en stewardessen waren zeer vriendelijk en gedurende de hele vlucht heel behulpzaam. Om de zoveel tijd werd eten en drinken aangeboden, leuk.
Van slapen is niet zoveel in huis gekomen, door het grote aanbod films, tv-series en muziek. Dimitri zal blij zijn als hij weet dat Family Guy ook aangeboden wordt :).

Dinsdag 9 september: aankomst in Japan
(ondertussen is het natuurlijk al dinsdag geworden)
Dus, na een vlucht van om en bij de 12 uur (normaal 14 uur, maar de piloot kondigde al van bij vertrek aan dat we sneller in Tokyo zouden aankomen dan verwacht), zonder slaap, kwam ik aan in Japan. Ik moet zeggen, ’t was een speciaal gevoel toen ik uit het raampje van het vliegtuig keek en besefte dat het land waar we boven vlogen wel degelijk Japan was.
Na douaneformaliteiten en bagage-ophaling was het eindelijk zover: ik ontmoette iemand van Waseda University en werd onmiddellijk bij een paar mede 留学生 (ryūgakusei, buitenlandse student). Het toeval wou dat ze allemaal van Franse origine waren en dus enkel Frans spraken. Was me dat een rare eerste kennismaking met Japan. :)
Beetje bij beetje kwamen andere studenten aan, en na een dik uur wachten, en 10 extra studenten erbij, vertrokken we met de trein richting 新宿 (Shinjuku). Shinjuku is het gebied in Tokyo waar de universiteit zich bevindt. Maar, Shinjuku zelf is ook nog eens opgedeeld in verschillende gebieden, waarvan 西早稲田 (Nishi-Waseda) er één is. In dit kleiner gebied bevindt zich Waseda University.
In Shinjuku werden we opgewacht door Japanse studenten die ons zouden begeleiden naar onze dorm. Stuk voor stuk leuke mensen, die ons natuurlijk prezen omwille van onze goede kennis van het Japans… Iedereen die in al in Japan geweest is en ook maar een beetje Japans kan spreken, weet waar ik het over heb :). Na de uitgebreide kennismaking moesten we in Shinjuku overstappen op een andere trein richting 高田馬場(Takadanobaba), een plaats niet zo ver van onze dorm. Echter, omdat we zwaar geladen waren, een valies met bagage voor een jaar is niet te onderschatten, namen we nog een bus. Na een kwartiertje stappen (het leek eindeloos lang te duren in de verschrikkelijke hitte) kwamen we aan bij de dorm waar 中村さん (Nakamura-san), de conciërge, ons stond op te wachten. Al snel kregen we onze kamer toegewezen, en ik ben er best wel tevreden mee, ook al is ze vrij klein.
Omdat het inmiddels al rond 14u geworden was, namen de Japanse studenten ons mee naar een plaatselijke eettent: Saizeriya. Ondertussen weet ik hoe het uitgesproken wordt, maar op dat moment was het totaal onverstaanbaar, waarschijnlijk omwille van de vermoeidheid, warmte en onkunde van het Japans. Waar we ’s avonds gaan eten zijn kan ik me al niet meer herinneren; de jetlag heeft een deel van mijn geheugen aangetast.
Ja, ik ben ook het slachtoffer geworden van jetlag: tot 4u ’s morgens wakker liggen, omdat het nog bijlange geen slaaptijd is (in België is het dan 9u), of in het midden van de nacht opstaan, zich wassen en aankleden en dan beseffen dat het 1u ’s nachts is… Zulke dingen heb ik zeker en vast meegemaakt hier.

Woensdag 10 september: mijn verjaardag, vergeten…
Na een moeilijke nacht uit mijn bed gekropen en samen met een ganggenote (Claudia uit Londen) op zoek gegaan naar een bepaald gebouw in de Waseda University Campus. Het eerste probleem stelde zich dat we enkele gebouwen van de campus zagen, maar geen idee hadden hoe er te geraken. Een zeer vriendelijke Japanse dame zag dat we wat stonden te sukkelen en toonde ons hoe we op de campus konden geraken. Het volgende probleem was het vinden van dat bepaalde gebouw: gemakkelijker gezegd dan gedaan, want er zijn immens veel gebouwen, en we hadden geen plannetje. Ik denk dat ze zich wel wat voorzien hadden op onwetende nieuwe buitenlandse studenten, want overal stonden gidsen :).
Uiteindelijk net op tijd het gebouw en lokaal gevonden, en zo begon de eerste kennismaking met 早大 (Sōdai, de afkorting van 早稲田大学: Waseda Daigaku= Waseda University). Een hele dag volgde de ene presentatie de andere op. Verschrikkelijk vermoeiend om alles te aanhoren, en dingen in te vullen.
Diezelfde dag heb ik ook een 携帯電話 (keitaidenwa, ofwel een GSM) gehuurd. Omdat ik niet alles onmiddellijk begreep heb ik maar de hulp gevraagd van een paar Japanse meisjes. De behulpzaamheid druipt er gewoon vanaf. Ik vraag me af of dat bij ons ook zo zou zijn…
Toen ik het eindelijk allemaal wat snapte heb ik even naar huis gebeld, waar mama mij meteen een gelukkige verjaardag toewenste… Ik was het zowaar zelf vergeten! Can you imagine?!
Na nog enkele kleine dingen gekocht te hebben, kwestie van toiletpapier in huis te hebben enzo J, is bij mij het licht uitgegaan en vanaf dan ben ik zowat op automatische piloot richting kot gestapt. Ik denk dat ik rond 20u30 al in slaap lag.

Donderdag 11 september: nog presentaties en kennismakingen
Zeven jaar na 9/11, en ik had absoluut geen besef van tijd. Het besef van plaats was er wel, gelukkig.
Vandaag stonden allerlei regelgevingen omtrent het leven in onze 寮(ryō, dormitory) op het programma. Ik had mij aan van alles verwacht, dus het viel goed mee. Nadien was het de bedoeling dat we in groep, en met behulp van Japanse studenten allerhande papieren voor de Foreign Registraten Card en National Health Insurance zouden invullen. Een heleboel paperassen, die tot op de letter juist moesten zijn (lees: 1 dingetje fout en alles opnieuw invullen, want doorstrepen verboden!).
Het slapen ging al iets beter en dus waren we overdag ook iets kwieker. Gevolg: ’s avonds maakten we een uitstap richting 秋葉原 (Akihabara, de electronica-hemel bij uitstek). Ik moet zeggen, het was de moeite. Ik heb me niet laten gaan, dat is voor een volgende keer, want nu moet ik nog teveel andere dingen kopen (kwestie van hier volledig geïnstalleerd te geraken).

Vrijdag 12 september
Richting Shinjuku vandaag: de papieren die we donderdag ingevuld hadden moesten vandaag ingediend worden. Een hele onderneming: aangekomen om 12u ’s middags en pas om 19u weer kunnen vertrekken… Och ja, achteraf gezien is het maar peanuts, maar op dat moment is dat lange wachten en in het Japans overlopen van die papieren werkelijk hell.
Maar, het was wel het ideale moment om nog wat andere mensen te leren kennen: Julia uit Wit-Rusland, Leah uit Papoea-Nieuw-Guinea, Ken uit Australië, enzovoort…
Wat ik zeker nog moet vermelden is dat Shinjuku en Akihabara meer lijken om het Tokyo dat we kennen uit boekjes en tv-reportages. Ik had me verwacht aan een enorm drukke metropool, met enorme lichtreclames en verschrikkelijk hoge gebouwen…. Shinjuku en Akihabara komen aan dat beeld van Tokyo tegemoet, in tegenstelling tot Nishi-Waseda waar ik verblijf. Het is hier bijzonder rustig, en helemaal niet wat ik ervan verwacht had. Nuja, zo rustig is het ook niet, maar in tegenstelling tot wat ik me voorgesteld had, is het zoals een gewone dag in Geraardsbergen of Ninove of Aalst: druk, maar niet overdreven. Onze dorm ligt een straat of 3 verder van de grote baan, en het is hier zowaar muisstil ’s nachts. Vreemd!
’s Avonds zijn we richting Takadanobaba gestapt. We hebben genoten van Happy Hour in een English Pub, Hub. De prijzen van de drank vielen zeer goed mee, zelfs buiten Happy Hour.

Zaterdag 13 september
Vandaag onze eerste vrije dag, dus lang uitslapen geblazen. Ik ben eindelijk in staat om ’s avonds wat langer op te blijven, en om dus ook een nacht door te slapen. Door slapen is nog niet echt het goede woord, want ’s nachts moet ik opstaan om de airco even aan te zetten, omwille van de hoge temperaturen in mijn kamer (29°C).
Samen met Claudia ben ik een stempel gaan kopen, zo’n typsich Japans ding, met mijn naam in gegraveerd. Die stempel hebben we nodig om een Japanse rekening te kunnen openen, dus zeker noodzakelijk. Het duurde even voor we de winkel gevonden hadden waar ze die stempels maken en verkopen, maar uiteindelijk is het toch gelukt.
Op onze weg richting die winkel hebben we ook voor het eerst kennisgemaakt met de prijzen van het fruit. In 1 woord: duur. Een voorbeeld: voor een appel betaal je om en bij 1 euro.
Daartegenover staat natuurlijk wel de prijs van het eten. Je kan hier gemakkelijk gaan eten voor minder dan 1000 yen (komt overeen met ongeveer 6,25 euro). Daarvoor heb je dan een mooie maaltijd met veel rijst en vlees, vis, groenten, saus… De goedkoopste maaltijd die ik tot nu toe genuttigd heb kostte amper 380 yen (=2,3 euro). Je krijgt hier ook steeds water of koude thee bij je maaltijd aangeboden, dus meestal hoef je niets te betalen om iets te drinken, tenzij je natuurlijk frisdrank of alcohol wenst.

Zondag 14 september
Het is nog steeds weekend, en dus niets te doen voor school. Vandaag ben ik samen met Claudia richting 原宿 (Harajuku) gespoord. Harajuku staat bekend om zijn Cosplay-typetjes (Costume-play, Japanse jeugd verkleed in allerlei personages gaande van typische schoolmeisjes, over manga-personages, tot monsterachtigen), en vele kledingwinkels. Na een uur of twee in de overvolle winkelstraten en kledingwinkels (denk aan de Meir of Nieuwstraat in het midden van de solden, maar dan veel smaller en met meer volk) besloten we richting 明治神宮 (Meiji-jingu, Meiji-schrijn) te trekken. Dit schrijn bevindt zich op amper 200 meter van de drukke winkelstraten, maar daar is niets van te merken. Heel vreemd om dat te zien. Te midden van het drukke Tokyo ligt een groot bos, waar iedereen tot rust komt. Het Meiji-schrijn is gebouwd ter ere van keizer Meiji en keizerin Shōken, die de eerste keizers waren na een heel lange periode waarin de keizers van het voorfront verdrongen waren.
Het was echt een heel mooie wandeling te midden van de hoge bomen en 鳥居 (torii, de poorten van een Shintō-heiligdom; Shintō is de autochtone religie van Japan). Toen we het schrijn naderden was er net een huwelijk aan de gang. Ik vroeg me af of het niet onbeleefd was om hiervan foto’s te nemen, maar toen ik alle Japanse toeristen foto’s zag nemen, wist ik dat het best kon.
Bij het binnen- en buitengaan van het heiligdom moet je je handen en mond reinigen. Heel apart om dat te doen, en vooral als je ziet dat werkelijk iedereen het doet.
’s Avonds zijn we nog iets gaan eten, waarna ik vroeg mijn bed ben in gekropen.

Maandag 15 september
Vandaag is het “Eerbied voor de Ouderen-dag”, en dat betekent dat we nog een extra dag niksnut-tijd hebben. Er zijn heel wat extra feestdagen, en ze hebben allemaal verschillende betekenissen, niet zoals bij ons de meeste feestdagen een religieuze oorsprong hebben.
Samen met Claudia ben ik wat eten gaan kopen in een コンビニ (Combini, Convenience store), zodat we toch niet altijd ergens moeten gaan eten. Eerlijk is eerlijk, het zijn maar gewoon maaltijden die we kunnen opwarmen in de microgolf. :) Het is nu eenmaal nog wat te vroeg om al zelf te beginnen kopen, want we weten niet of we zelf potten en pannen moeten kopen, en waar we het best vlees/ vis en rijst kopen. Plus, uit eten gaan, of een kant-en-klaar gerecht kopen is goedkoop :).
Ik heb werkelijk niets te doen, en dus heb ik Claudia’s kanjiboek geleend, en wat kanji doorgenomen, want woensdag hebben we al onze Placement Test, die beslist in welk level we ingedeeld worden. Ook heb ik mijn Humo’s al uitgelezen… ik wacht dus vol ongeduld tot ik een pakketje krijg (hint hint! J)… Ja, en de eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat ik vandaag deze ganse blog geschreven heb (natuurlijk, tot wat er vandaag gebeurt).
’s Avonds is er ook weer een nieuwe lichting buitenlandse studenten aangekomen; blijkbaar niemand meer voor het Intensive Japanese-programma.

Dinsdag 16 september
Een saaie dag, en dit door de rare gewoonte van Japanners om constant alles voor te lezen. Vandaag was het weer een Orietation-dag, deze keer ivm het Intensive Japanese Language Program. We kregen, net zoals bij de vorige kennismakingen, een zak vol met boeken, en ipv eens snel door te nemen wat in die zak zat, begon de spreker van dienst zowaar één van de boeken helemaal luidop voor te lezen. Ware het nog dat dat boek in ’t Japans geschreven was, neenee, hij las gewoon de Engelse vertaling voor… Japanners en hun rare kuren toch J
We hebben ook onze studentenpas in ontvangst mogen nemen én kregen een paswoord en ID van Waseda University, maar… dat ID en paswoord kunnen we pas gebruiken vanaf 21 september, omdat “dan het echte schooljaar begint” en “we nog geen echte Waseda studenten zijn nu”…
Er zat dus niets anders op dan ’s avonds weer naar een internetcafé te gaan, en mails door te nemen. En ik had geluk: Dimitri was online, jeej! Toch eindelijk eens live kunnen babbelen, al was het gewoon via de chat van Gmail.
Na het getetter nog snel iets eetbaar gekocht, en vol spanning gewacht op een telefoontje van Dimitri (jaja, ik heb telefoon in mijn kamer, enkel om binnen het gebouw te bellen, en telefoontjes te ontvangen; zelf kan ik niet naar “buiten” bellen).
Oh, het belangrijkste vergeet ik bijna: ik heb zowaar gestudeerd voor de Placement test. Nu ja, gestudeerd, eigenlijk gewoon wat kanji doorgenomen en hier en daar een constructie herhaald.

Woensdag 17 september: Placement test
Na een ietwat woelige nacht, en met een lichaam dat nog in slaap-modus zat, richting placement test gelopen/ gewandeld/ geslenterd. ’t Is toch belangrijk om een goeie test af te leggen, maar da’s niet steeds simpel (heb ik nu ondervonden).
Het was een nogal wisselvallige test, met dingen die ik ab-so-luut zeker wist, dingen waar ik nog nooit van gehoord had, en dingen die ik moest kennen, maar waarbij mijn gatenkaas-geheugen mij in de steek liet.
Toen iedereen verlost was van die 7 akelige vellen papier, begon de horror pas echt: opeens stond er op het grote bord vooraan in de aula dat enkel studenten van het 別科 (Bekka, special course)-programma (is dus eigenlijk gewoon het Intensive Japananese Language Program (IJLP)) nog wat langer moesten blijven, omdat die een 作文 (sakubun, opstel) moesten schrijven… In amper 20 minuten, jawel!
Wel ja, zo gezegd zo gedaan, en voila, het zat erop. Nu is het alleen nog afwachten hoe het met de resultaten gesteld zal zijn.
Ik geef eerlijk toe dat ik niet verwacht dat ik in de hoogste regionen van dit programma terecht zal komen, maar wel dat ik gewoon middelmaat zal zijn. In Leuven ben ik immers ook absoluut geen primus, dus zal dat hier ook niet het geval zijn. In gelijk welk level ik ook beland, het zal sowieso een verrijking van mijn kennis (van het Japans) zijn.

Donderdag 18 september
Weer een luilekkerdag, wegens geen enkele oriëntatie. Laat opgestaan en op het gemakje de was gedaan. Jaja, Ellen heeft zowaar de was gedaan. J Ik heb wel even hulp moeten vragen aan de conciërge, Nakamura-san, omdat de wasmachine en de droogkast in de verste verte niet leken op die die we thuis hebben (niet dat ik thuis ooit de was al gedaan heb, maar toch). Het was eigenlijk vrij simpel, en daar was ik wel blij om.
’s Avonds ben ik samen met Claudia naar een お茶会 (ochakai, theeceremonie-party) gegaan. Er was nog 1 ander buitenlands meisje aanwezig, maar de rest waren allemaal Japanners. ’t Was weer een ideaal moment om het Japans wat te oefenen J. De ochakai was niet de heel traditionele, maar de bedoeling is dat we binnen een maand wel een traditionele doen, en dus was deze ontmoeting een inleiding tot. We hebben de geschiedenis van de theeceremonie doorgenomen, samen thee gemaakt, en het drinken van de thee geoefend. Volgende keer zullen er echte tatami liggen, en zullen we weer wat verder gaan op de Weg van de Thee (茶道, sadō).

Vrijdag 19 september: Testresultaten!
Na een ietwat akelige droom (zware buis!), met een bang hartje naar de mededeling van de testresultaten gegaan. Alhoewel het niet echt veel uitmaakt waar ik beland, toch had ik graag een goed resultaat behaald, zoals eerder vermeld vond ik de middenmoot goed genoeg (mijn hoop was gevestigd op minimum level 4 van 8 halen, liefst level 5 ~8 is hoogste).
Toen Claudia, die werkelijk fantastisch goed Japans kan spreken, haar level toonde, sloeg de schrik me om het hart! Zij had level 5 behaald, en ik dacht echt dat het voor mij een ware ramp ging worden. Tot mijn grote vreugde was dit echter niet het geval: ik zit ook in groep 5! Jeuj jeuj! Ok, het kan altijd beter, en misschien had ik ook effectief iets hoger moeten zitten, maar als ik zie dat enkel Koreanen (die tijdens hun schoolcarrière Japans als 2de taal leren) in level 6 en 7 zitten, ja, dan ben ik uiterst tevreden. Ok, ik zou liegen, er zitten een Wit-Russische en een Spanjaard in level 7, maar niemand heeft level 8 gehaald. Ik vind dus dat ik het uiterst behoorlijk gedaan heb.
Direct na de bekendmaking van de levels werden we per level ingedeeld, om wat extra uitleg te krijgen over welke vakken we kunnen volgen. Toen dat gedaan was, ben ik direct in dat boekje (met alle vakken, hun uitleg, beoordelingscriteria, …) beginnen bladeren en heb ik een schema opgesteld.
We moeten 13 vakken (=13 credits) volgen, en daarvan zijn er 3 reeds in onze plaats gekozen. In lagere levels zijn dat er 5, in levels 7 en 8 nul. Die 3 zijn eigenlijk een soort van leesoefeningen, waar we grammatica zullen leren, maar ook opstellen zullen moeten schrijven en daar dan een soort van spreekbeurt over moeten geven. Een beetje van alles dus.
De andere vakken waar we verplicht 1 uit moeten kiezen: luisteren, lezen, mondeling, schrijven, grammatica, kanji (de karakters van Chinese oorsprong) en uitspraak. Er zijn van elk van deze vakken verschillende delen, dus er is werkelijk een zeer grote keuze aan vakken aangezien de inhoud en docent meestal verschilt. De rest van de credits moeten aangevuld worden met “thema’s”. Die bevatten zowat van alles, van het lezen van de Japanse krant, tot via Japanse tv-drama’s Japans leren.
’s Avonds nog iets gaan drinken in de English Pub “Hub”, en daar eigenlijk enkel Japans gebabbeld. We hadden tof gezelschap, en hebben nu al afgesproken dat we elkaar volgende week vrijdag ginder weer zullen treffen!

Zaterdag 20 september: Tokyo Tour
In ons welkomstpakket zat een ietwat raar papiertje met allerhande grappige foto’s van bezienswaardigheden op afgedrukt: dit waren dé redenen om naar Tokyo te komen! Aangezien we zulke dingen toch echt niet mochten missen, vertrokken we omstreeks 10u naar de ontmoetingsplaats. Daar konden we kiezen naar welke plaats in Tokyo we wilden gaan. Ik koos voor (東京タワー(Tokyo Tower) en 月島 (Tsukishima, letterlijk: maaneiland). Eerst ging de metrorit richting Tsukishima, een ietwat pittoresk dorpje in Tokyo dat bekend is voor zijn もんじゃ(monja). Dat is een gerecht waarbij vanalle groenten, samen met vlees of vis of kaas, of wat je maar wil, op een bakplaat gemixt worden (manueel, met twee hakkers) dmv de toevoeging van een waterachtig iets. Dat moet dan wat sudderen en zo krijg je een iets steviger massa om op te eten. Die moet je dan rechtstreeks van de bakplaat “schrapen” en opeten. In 1 woord: lekker. Ik zal er zeker nog eens naartoe gaan om het ook nog eens helemaal zelf te doen, deze keer hadden de Japanners het getoond. Niet dat we zelf niet mochten proberen, maar bij de pogingen van sommigen vloog het kot bijna in brand, dus er werd toch maar op veilig gespeeld door de “kenners” het te laten klaarmaken.
Daarna opnieuw met de metro, ditmaal richting Tokyo Tower. Ik had absoluut geen idee wat ik me bij deze fameuze “toren” moest voorstellen, maar toen ik hem zag was het even schrikken: het is gewoon de Eiffeltoren, in rood en wit. En, hij is ook al redelijk oud, gebouwd in 1958, net als het Atomium.
We zijn met de hele groep boven gegaan, want daar had je een enorm overzicht over Tokyo. Er waren plannetjes met beschrijvingen van de gebouwen die je zag voorzien, maar omdat ik die gebouwen eigenlijk niet echt kende, en nog nergens anders in Tokyo geweest was, vond ik het niet echt heel speciaal. Wat me opviel was het groot aantal schrijnachtige plaatsen en begraafplaatsen dat we konden zien.
Het was ondertussen reeds 17u geworden, dus trokken we terug richting Nishi Waseda, waar de vrijwilligers nog een 飲み会(nomikai, drinkpartij) gingen doen. Ik ben echter samen met Claudia teruggekeerd naar de dorm, om er onze eerste echt zelfgemaakte maaltijd te bereiden. Het werd een mengeling van gehakt, met kool, tomaat, tomatensaus en rijst. Het klinkt misschien bijzonder raar, maar het was eigenlijk heel lekker. We waren dus bijzonder content dat het niet mislukt was, en weten nu dat we toch al iets kunnen ineen flansen.
Ik ben al rond 22u gaan slapen, maar schoot rond 24u wakker omdat mijn pc nog steeds muziek aan het afspelen was… Oeps! Nadien schoot ik rond 4u nog eens wakker, omdat ik helemaal dooreengeschud werd, en er enorm veel lawaai was: ik vermoed dat dit mijn eerste aardbeving was! Heel raar, duurde maximum een minuut ofzo, heb het niet getimed, maar was toch even van mijn melk omdat het zo plots en hevig was.

Zondag 21 september: eindelijk internet?!
Dit is de dag dat ik eindelijk hoop om alles wat ik reeds geschreven heb op internet te kunnen zetten. Volgens onze papieren moet vandaag de dag zijn dat we ons kunnen inloggen met een Waseda-id, en dit vanaf 10am. Zo gezegd zo gedaan, inloggen lukt nog net, maar een andere site openen is zowaar onmogelijk! EDIT: nu lukt het dus wel (vandaar deze blog-update) :)

Wat ik zeker niet mag vergeten te melden:
Zoals jullie kunnen lezen gaat alles goed met me. Ik raak stilletjes aan gewend aan dit nieuwe land. Vrienden maken gaat ook geleidelijk aan, en zal waarschijnlijk nog sneller gaan wanneer we les hebben. Japans praten lukt ook redelijk, al vinden Japanners dat mijn Japans とても上手 (totemo jōzu= héél goed) is, ze zijn gewoon véél te vriendelijk :P.
En last but not least: proficiat honnepon met je “afgestudeerd-zijn”!!! Op naar de dagelijkse sleur van werken ~vanaf morgen al...

the day after

2008-09-06T19:31:00.004+02:00

Hey allemaal,

eerst en vooral wil ik iedereen bedanken die op mijn verjaardags-/afscheidsfeestje was!!!
Het was een leuke avond, en ondanks de vermoeidheid en stress heb ik er toch goed van genoten!

Ik zal hieronder een paar fotootjes plaatsen, zodat er hier toch wat sfeer aangebracht wordt :)

Het publiek (geprobeerd om zo volledig mogelijk weer te geven):De verjaardagstaart en -snijder (eerlijk is eerlijk, ik heb alleen gegeten en gekeken, mama heeft gesneden):
jaja, ik heb ook wat gegeten en gedronken (én weet duidelijk nog niets af van de lay-out van dit gedoe):

Afsluitend: Bijna 21... in Japan
Oja, dit wil ik de mensen niet ontzeggen: heiligschennis dmv Hello Kitty!
Hoe zo een onschuldig speelgoedding toch anders kan gebruikt worden...

Tot blogs... in Japan!

het vertrek komt steeds dichterbij!

2008-09-04T11:44:00.004+02:00

Jaja, het is gelukt: ik heb mijn visum in mijn bezit! Dit betekent dat ik echt kan vertrekken :)

Vandaag en morgen worden drukke dagen: ik moet mijn afscheids-/verjaardagsfeestje nog wat in goede banen leiden. Lees: versieringen maken, laatste prullen in orde brengen, zaal schikken, zorgen dat er genoeg eten en drinken is...

En daarbovenop moet ik ook zorgen dat mijn koffer zo goed als in orde geraakt. Heb de koffer vandaag nog eens heropgevuld, en het zal allemaal wel lukken: momenteel 20 kg, dus... nog 3 kg extra inproppen!!!

De stress komt nu toch steeds harder opzetten en mijn dromen zijn gevuld met Japanse taferelen. Of toch tenminste wat ik denk dat Japanse taferelen zijn, want ik heb nog niets van Japan in real life meegemaakt!

Wat betreft mijn blogberichten: ik denk dat het volgende bericht er een uit Japan zal zijn, dus nog even geduld (ja, ook voor mij), en dan begint het echte avontuur!

Groetjes!

en ook een tweede keer!

2008-08-30T15:53:00.002+02:00

Haideliehoho!

Het begint al niet te goed, bijna een maand geleden dat ik nog een berichtje geschreven heb...
Och ja, zolang ik dat maar niet doe als ik ginder ver ver ver verblijf, is dat geen probleem he?!

Heb ondertussen info gekregen over mijn kot, adres zal ik zo snel mogelijk invullen in het "adres-gedeelte".
Gisteren ook aanvraag voor visum gedaan, daar mag ik woensdagnamiddag om, net op tijd dus!

Er moet nog zoveel in orde gebracht worden, vooral praktische dingen als: kledij in koffer krijgen, wat neem ik wel mee en wat niet, heb ik genoeg gerief om daar een jaar te overleven, ... De vragen die iedereen die ook een jaar in het buitenland doorgebracht heeft zich toen waarschijnlijk ook gesteld heeft!

Het komt allemaal in orde, alleen zal het voorafgegaan worden door StreSSSS!!

Tot blogs!

voor alles een eerste keer

2008-08-03T14:09:00.000+02:00

Hallo iedereen,
zoals de titel van dit blogbericht al laat doorschijnen... mijn eerste poging tot bloggen is aangebroken!
De bedoeling van deze blog is om jullie op de hoogte te houden van mijn wel en wee in Japan, meer bepaald in Tokyo, tijdens mijn verblijf ginder vanaf 9 september e.k.
Nu ga ik eerst nog wat van de vakantie genieten, dus... tot het volgende bericht!

Ellen